Waarom dieetboeken supergoed werken (als ze een mooie kaft hebben)

5 februari 2017

In 2005 (het jaar dat ik veel gewicht kwijtraakte) had ik het boek The South Beach Diet.
Op de kaft stond een kobaltblauwe lucht met een wapperende palmboom ervoor.
Ik maakte er wel eens chili con carne uit, waar ik dan obscene hoeveelheden geraspte oude kaas op deed.

Ik vond het een geweldig boek, omdat het zo n mooie kaft had.
Als ik ernaar keek, dan raakte ik al helemaal in tune met afvallen. 
Ik ben er kilo’s mee kwijt geraakt.

Ik wist dat normale mensen echt de regels gingen opvolgen die erin stonden, maar dat leek me een geval van dingen te letterlijk nemen.
De functie van een dieetboek is dat je in de geest van afvallen komt tenslotte.

Ik had ook een dieetboek voor Franse vrouwen.
Tenminste dat had ik geleend van de bieb, en ik had kopieën gemaakt van een aantal recepten.
Pasta met geraspte citroenschil, en zure room en Pardano kaas bijvoorbeeld.

Het Franse dieetboek was ook één van de weinige die de kern van afvallen begreep; Waarom Franse vrouwen niet dik worden, heette het.
En die worden dus niet dik omdat ze zich mooier aankleden, met liefde en een vleugje extra gemalen zwarte peper hun eten bereiden (pas als laatste toevoegen anders wordt t bitter), en zich door het leven bewegen alsof ze Françaises zijn.

Wat in hun geval ook aardig accuraat is.

Als je dus net zo dun wilt zijn als een Française, moet je je iedere dag met zorg aankleden, een sjaal over je schouders draperen, wat Franse posters ophangen, de achtergrond op je phone iets chics of een croissant misschien. Je huis inrichten met die Parijse flair van smaakvol en toch een beetje rommelig.

En je gedragen alsof je al de (maat zelf in te vullen) Française bent die je wilt zijn.

Daar heb je eigenlijk niet eens een boek voor nodig

———
Facebook Suzanne Beenackers Schrijver
@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

Waarom een kat zo’n fijn huisdier is (en iets heel bijzonders doet!)

1 februari 2017

Dit artikel gaat over kattenmensen.
Als je niet van katten houdt moet je er geen “nemen” natuurlijk.
Over dat “nemen”; ik raad aan katjes te redden uit asiels, want die hebben het ’t hardst nodig.
Daar heb je dan wel de eerste vier maanden je handen vol aan.
Aan achterstallig gebitsonderhoud, virussen die ineens bovenkomen, etcetera.
Maar juist dat is enorm goed voor de hechting.

En dan denk je iedere dag;
“Het is maar goed dat ik m genomen heb, want dat was echt zielig geweest als hij hiermee in ’t asiel had gezeten.”

Tot zover over de aankoop van een kat, en mijn advies daarin.
Oh, en samen slapen met de kat, dat is ook heel goed voor de hechting. Vooral als ze mensen nog niet zo goed vertrouwen, gewoon alle deuren altijd openlaten.
En katten houden van een beetje overzichtelijk huis zonder meubels overdwars. Tot zover!

Er zijn twee redenen waarom een kat fantastisch is. Eén weet ik al heel lang. En de ander pas sinds gisteren.

Dus je blijft je verbazen waar ze allemaal goed voor zijn!

reden 1; overtollige liefde afvoeren

Eigenlijk is dat niet de goede term.
Want je máákt juist liefde, het moment dat je je huisdier ziet.

Dan pak je hem op en fluister je lieve woordjes in zijn oor.
En dan mag je drie keer raden, wie daar heel happy van wordt?

Jij natuurlijk!

Al die onvoorwaardelijke liefde voor je kat, die maak jij aan. Die stroomt eerst door jou, en daarna kun je t afvoeren op de kat.

Anderhalf jaar geleden is mijn kater Willem overleden, en ik voelde echt hoe die 50% minder liefde aanmaken me raakte.
Ik had bijna weer een tweede kat erbij genomen, maar toen zei de dierenartsassistent dat Max dat niet leuk zou vinden en toen heb ik t niet gedaan.

Maar ik voelde het gemis onmiddellijk.

Ik heb ook nog een vaag idee om als Max overlijdt even een jaartje wat reislustiger te zijn, en weg te kunnen.
Maar mijn grootste angst is dat ik doordat ik dan geen liefde meer hoef te maken, mijn hart koud en naargeestig wordt.
En ik het zelf niet voel.
Net als de ijskoningin.

Dat ik het oké ga vinden om zonder huisdier door het leven te gaan, en niet meer weet hoe het is om echt zoveel van iemand te houden.

Oh, want dat is dus een extra voordeel van een kat; het helpt je als je single bent om je liefde naar een partner goed te doseren.
Wie een kat heeft wordt niet obsessief met een geliefde, en geeft zijn of haar partner veel ruimte.
Want thuis op het nest zijn er andere, pluizige verplichtingen.

Vuistregel; zoek je een partner om te trouwen – date dan geen mensen met een kat. En andersom, ben je bang dat je partner je te weinig ruimte zou laten, date dan juist wel mensen met een kat.

Die hebben echt wel wat anders aan hun hoofd.

reden 2; katten verjagen kwade geesten

Dit was dus nieuw voor mij!
Maar ik las
 een artikel (Engels), en ik dacht meteen; dit klopt!

Inmiddels heb ik er met anderen over gehad, en de verhalen van overleden geesten en katten die nare energie in een huis oppikken zijn legio.
Ook het gegeven dat katten gedragsproblemen vertonen in één huis, en als je verhuist niet meer – staat nu in een ander daglicht.

Deze fout-gedrag-huis koppeling, zou wel eens met die rare energieën te maken kunnen hebben.

Ik heb door het verhaal in elk geval nog minder zin een jaar in een kil eenzaam huis te wonen.
Vol kwade geesten.

Maar ach, echt enthousiast was ik daar toch al niet over.

———

Naschrift 19 september 2020

Max overleed in januari 2018.
Door een verbouwing die al was aangekondigd voor eind 2018 en begin 2019, wist ik dat het niet verstandig was al een nieuwe kat te nemen.
Ik ben meer dan een jaar alleen geweest, en het was net zo erg als ik me in bovenstaand artikel al voorstelde.
Soms had ik een logeerkatje, dat was geweldig!
Dan ging mijn hart direct weer open.

In mei 2019 kreeg ik twee nieuwe “ghostbusters”, Flip en Zaza,
via
Stichting Poezensnuitjes (Facebook), Site.
Ik had hun in juni 2018 al op hun Facebookpagina gezien, en heb me toen zo ingehouden!
Door een hele vreemde maar zo welkome samenloop van omstandigheden,
waren ze een jaar later op zoek naar een huisje, en kon ik ze alsnog adopteren.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Yoga uit 2003

handboek voor yoga – Janice Jerusalim 1 januari 2003 (Engels)

origineel 9 juli 2020

In 1999 werd ik voor t eerst ondernemer, in 2003 begon ik met lesgeven, in 2006 met schrijven onder pseudoniem, in 2017 met schrijven onder mijn echte naam.

In 2020 ben ik met alle vier gestopt.
Tenminste, in de vorm die het t grootste deel van de tijd gehad had.
 
Ook vandaag zal mijn werkdag weer in het teken staan van Het Grote Plaatje.
Waar heb ik nog niet voldoende helderheid?
Hoe krijg ik dit visueel helder?
En wat moet er dan weg?
Wat staat er – zoals ze bij Lingo zeiden – NIET op de kaart?
 
Om te bereiken wat je wil, moet je zowel helder hebben wat je wil, als bewust afscheid nemen van alles wat daarmee in conflict is.
 
Binnen 7 maanden stoppen met lesgeven, je onderneming, en schrijven?
Woohaa.
Er zijn mensen voor minder in een existentiele crisis beland.
 
Vandaag gaat de les over teruggaan naar het moment dat je (nog) helderheid had. Dat je waarschijnlijk gewoon je neus achterna liep zonder duidelijk plan of doel.
Maar nieuwsgierig.
Gulzig.
Waarschijnlijk omdat je niet anders kon, en je nooit had afgevraagd of t Goed of Slecht was.
 
Yoga uit begin deze eeuw staat voor mij voor een zekere puurheid, een tijd waarin ik nog heel erg duidelijk had wat yoga voor mij betekende.
Een pre-internet tijd waarin mijn inspiratie beperkt was tot Yoga Journals die ik in de kiosk kocht. Boeken van de bieb.
 
Een tijd waardoor, als je terugkijkt, het zo duidelijk is, dat het plezier van dingen, en het heldere plaatje dat je ervan had, alleen maar kon bestaan bij de gratie van dat er niet teveel op je af kwam.
Je beeld van yoga of van je leven, stond niet onder constante druk van je timeline en andere media.
 
Waar zou je helderheid over willen?
Wat zou je kunnen doen om die helderheid te krijgen?
En wat om haar te houden?
 
Deze column is geschreven voor yoga voor vrienden
Ik heb geen yogapraktijk meer.

 

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

 

Waarom je als vrouw zonder kinderwens een Plan B nodig hebt (en als man vermoedelijk ook)

30 januari 2017

Ik kan mij voorstellen dat mensen denken dat het niet willen van kinderen er zo uit ziet; Gruwelgedachte bij de gedachte aan kinderen, een hekel aan kinderen, Cruella de Ville maar dan met kinderen in plaats van dalmatiers, enzovoort, enzovoort.

Maar niets van dat alles. Ik vind kinderen (vooral kleine babies) superlief en ik kan heel goed met ze knuffelen en troosten, en ik weet zelfs hoe ik hun buikje moet genezen als ze kramp hebben. Ook toen er een condoom scheurde (één keer voorgekomen) en ik de keus moest maken of ik me liet leiden door de gedachte;
“Ach op mijn leeftijd…. En als ik wel zwanger ben is t ook welkom. Weer eens wat anders.”
of een morning afterpil ging halen, ook toen werd mijn beslissing niet gemaakt op basis van gruwelgedachtes over babies, maar had t te maken met dingen waar ik nu niet over uit kan wijden. Het kwartje had ieg ook de andere kant op kunnen vallen.

De reden dat ik iedere keer weer enthousiast kan worden over de kindervrije keus is deze;
Als ik diezelfde energie, al dat geld, al die aandacht, al die toewijding, al die liefde die moeders in hun kind stoppen in iets anders zou steken dan offspring OMG wat is er dan wel niet mogelijk!!

Nou is dit natuurlijk geen rationele keus.
Er zijn namelijk plenty mama’s die meer geld verdienen, meer levens redden, meer goed doen, en meer imperiums bouwen dan ik ooit in mijn leven zal bereiken. En daarnaast dus nog moeder zijn. Maar ik bedoel er ook iets anders mee;

In je ligt de kracht om kinderen te maken én om die hele boel achttien jaar in goede banen te leiden. Dat heeft God zo bedacht, dat je daar de resources voor meekrijgt. Als je geen kinderen hebt, heb je dat dus allemaal tot je beschikking! En ik ben niet super religieus (zie mijn frequente gebruik van de term OMG) maar in de bijbel staat dat je je talenten niet mag verspillen. Talenten, dat waren muntstukken in de Romeinse tijd. Dus die pot met goud waar jij opzit, daar heb je de Christelijke plicht over er iets goeds mee te doen.
En ze niet te verspillen, op te potten, weg te smijten, hun bestaan te ontkennen of allemaal te besteden aan Pizza Nutella bij Toon.

En die laatste hebben ze trouwens gedecimeerd tot beschaafde micro-pizza Nutella, dus daar had God sowieso al lang een stokje voor gestoken.

Die wist ook wel waar je anders voor zou gaan.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

Waarom ik nooit meer in maat 38 wil passen (maar ze wel bewaar)

29 januari 2017

’t Blijft natuurlijk altijd gissen, maar ik denk dat het ongeveer zo is gegaan; halverwege de 20 droomde ik dat ik dat ik bij de klantenservice van God kwam.
“Wat kan ik voor je doen?” vroeg hij.
“Ik wil graag een wat groter lichaam. Deze heeft er niet meer zo’n zin in. En ik ben er ook een beetje op uitgekeken.”
“Hier staat dat alles t nog doet,” sprak God.
Dit was voor het digitale tijdperk dus het werd bijgehouden in een groot bullet journal. Sinterklaas had er ook zo één.
“Ik neem alleen producten terug die niet goed functioneren.”
“Ik heb ’t even nagekeken,” zei ik.
“En ik mocht tot mijn 25e ruilen. Er stonden geen voorwaarden bij. En ik wil graag wat voller en ronder zijn. Zoals Marilyn Monroe. Of Madonna uit Desperately Seeking Susan, toen ze nog niet was afgetraind.”
God zuchtte.
“Luister eens, daar kan ik niet aan beginnen hoor. Dan heb ik ze hier straks allemaal staan.”
“Ik zal er twintig jaar niets over zeggen,” beloofde ik.
“Waar heb je t überhaupt voor nodig?” zei God.
Die eigenlijk al had besloten dat ik het zou krijgen, maar het toch zijn plicht vond mij te laten verantwoorden.
“Ik wil graag een klein seksgodinnetje worden. Met alles erop en eraan.”
God schudde meewarig zijn hoofd.
“Nou, mondje dicht dan. Want hier moet ik er echt niet teveel van hebben. Dan raakt de hele boel ontwricht.”
Voor de zekerheid gaf hij mij een memory spell, zodat ik me van het voorval precies twintig jaar niets meer zou herinneren. Hij werkte zo goed, dat ik ook vergat dat ik zelf om het lichaam had gevraagd, waardoor ik er helemaal niet echt blij mee was.

De kilo’s vlogen eraan, broeken begonnen te knellen, bh’s paste niet meer. Dit laatste duurde heel lang voor ik het doorhad zodat ook ik een tijd lang bij de 75% vrouwen hoorde die de verkeerde bh maat droeg.

In een half jaar tijd kwam ik een volle maat aan. In 2005 deed ik een succesvolle poging af te vallen, wat lukte. En ik vond het absoluut heerlijk! Die vlakke platte buik, die loszittende broeken.
De meeste kleren die ik nu nog bewaar die te klein zijn, komen uit die periode; toen ik tijdelijk 8 kilo lichter was. Maar ik heb ook nog een Marlène Dietrich broek van toen ik 24 was!

Na twintig jaar zit ik precies op het gewicht dat ik moet zijn om me helemaal geweldig te voelen, en weet ik ook weer ongeveer hoe het gegaan is.
Alleen; ik heb nog wel een doos vol broeken maat 38, strings in small en knellende bh’s. Die bh’s heb ik talloze keren gekocht omdat deze “nieuwe” maat in mijn hoofd was blijven zitten. Tot ver na mijn dunne periode, en ik allang weer was bijgegroeid.

Gevoed met de hoop er ooit in te passen heeft de doos talloze Marie Kondo aanvallen weerstaan. Maar nu is de situatie anders. Ik hoop er nooit meer in te passen.

Toch bewaar ik hem. Want als ik ooit weer zomaar pardoes zonder dieet of wat dan ook, in maat 38 pas, dan ben ik of heel ziek, en dan is het een fijne troost dat ik in elk geval een doos mooie kleren heb in mijn nieuwe maat.
Of ik heb God verleid, om nog één keertje – ah toe, ik zal niet meer terugkomen hierna – mij voor de afwisseling in een petite Franse courtisane te veranderen.

Nou, en die kan natuurlijk ook niet bloot over straat.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom foute mannen leuk zijn (mocht dat nog niet duidelijk zijn na de vorige post)

26 januari 2017

Om te beginnen; JA! Foute vrouwen zijn ook leuk. Maar daar moet iemand anders maar over schrijven.

Gisteren* had ik al een vurig pleidooi geschreven tegen monogamie en voor een wat avontuurlijkere instelling.
Wat meer open mind te hebben over wie je seksueel bent.
Zo ben ik monogaam, maar val ik op spannende mannen die dat niet zijn.

Dus de post gaf al duidelijk aan dat ik een persoonlijk belang heb in foute mannen;
Als die er niet meer zouden zijn, dan zijn er voor mijn potje geen dekseltjes meer en dat is zielig.
Tot zover the obvious.

Helaas er zijn ook heel veel niet-leuke-foute mannen, dus ik zal uitleggen wat leuke foute mannen leuk maakt.

De slechte eigenschappen zijn uiteraard dat ze liegen en bedriegen, harten breken, en als je echt pech hebt je bankrekening leegtrekken.
Zoals iedereen weet die Thelma & Louise heeft gezien kan dat nog steeds de moeite waard zijn, maar over het algemeen zijn ze niet 6000 dollar leuk.
Maar stel me die vraag nog een keer als Brad Pitt langs geweest is, zou ik zeggen.

Overigens verzetten ze zich allemaal tegen de benaming foute man, en terecht, maar ik weet niet zo snel hoe ik t anders moet noemen.

Oké daar gaan we.
De leuke eigenschappen van een leuke foute man zijn;

a) ze zijn fout.
Dit hebben ze helaas gemeen met de stomme foute man, dus dit kenmerk alleen biedt nauwelijks houvast.

b) het zijn charmeurs.
Zo ondergewaardeerd deze eigenschap!
Sterker nog, ik hoor regelmatig in gesprekken de zin “Het is wel een charmeur hoor,” vallen alsof het om iemand met een twijfelachtige politieke voorkeur gaat.

Charmeur?
Hoezee!
Hijs hem op het schild!

Ik heb jaren gehad dat mijn vriendjes, crushes, idolen, en alle andere mannen die ook maar vagelijk een kans maakten, Italiaans waren of een Italiaanse ouder hadden.
Mijn liefde voor hen had minimaal evenveel met hun Casanova kwaliteiten te maken, als met hun perfect symmetrische gelaatstrekken.

c) ze hebben humor
Ik denk dat ik gewoon even naar Brad Pitt verwijs die met een föhn nadoet hoe hij supermarkten overvalt, maar een man die een vrouw aan het lachen kan maken, die heeft eigenlijk alles al gewonnen wat er te winnen valt.
Een vrouw die een man aan het lachen kan maken trouwens ook, maar goed daar ging dit stuk dus niet over.

d) ze zijn goed in bed
In mijn generatie werden de jongens helemaal murw gemaakt dat ze niets tegen een meisje haar zin in mochten doen.
Nee Eppo, natuurlijk mag dat niet.
Maar het was beter geweest als ze de puberjongens ook hadden geleerd hoe het wel moet. Dat ze training hadden gekregen in aandacht geven, een gesprek voeren, sfeer maken, luisteren, troosten, en misschien nog wat technische stuff van wat waar zit, en hoe je het bedient.
Maar aangezien iedere vrouw anders is, zou ik daar niet teveel tijd aan verspillen.
Leuke foute mannen hebben noch de potentieel gevaarlijke eigenschappen die aan hun sekse worden toegeschreven, noch lijken ze beschadigd door het beeld dat iedere jongen een potentiele verkrachter is.
Ergens zijn door de mazen heen geglipt, of hebben ze zich hersteld.

e) ze hebben een grenzeloos vertrouwen in zichzelf
Dit is t.
Dit is de kern.
Een foute man heeft (net als sommige leuke goede mannen) vertrouwen zichzelf. 

Probeer nooit een foute man in een goede man te veranderen. Dit loopt namelijk altijd fout af. En dan niet op een leuke manier.
Stel t lukt je.
Eigenschap a) is onder controle.
Dan heb je grote kans dat je met je trainingsmethode eigenschappen b) c) d) én e) ook onderweg bent verloren! 
Hij zijn zelfvertrouwen en bravour kwijt en jij wilt hem misschien wel niet meer. 

Stel ’t lukt je niet. Dan heb jij heel veel energie verspeeld, én je bent helemaal vergeten van je leuke foute man te genieten.

En die leuke goede man, die zit maar te wachten tot je nou eindelijk eens klaar bent voor hem.

 

 

* Gisteren” is direct overgenomen uit het origineel en is dus ten opzichte van vrijdag 27 januari 2017 (niet 7 juli 2020)

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom je moet nadenken voor je monogaam wordt. (en nadenken misschien niet het juiste woord is)

26 januari 2017

Ik kwam een foto tegen van Madonna en Rosanna Arquette. Madonna “verbeeldt” een wilde avontuurlijke vrouw (de haakjes staan voor – zo heel veel acteren was daar niet voor nodig) en Rosanna verbeeldt een daarvan dromende huisvrouw.
De foto is voor Rolling Stone Magazine, maar geïnspireerd op hun film Desperately Seeking Susan (1985).

Uiteraard spat Madonna van het scherm. Maar Rosanna sprankelt pas als ze net doet alsof ze Madonna/Susan is. Ze draagt Madonna’s jasje, loopt op Madonna’s laarsjes, en opent de ronde koffer waar doodshoofden op geschilderd zijn terwijl ze een onaangestoken sigaret in haar mond heeft hangen.
En echt tot bloei komt Rosanna pas als ze op de grond op een matras in een verder leeggeroofd New York’s appartement vrijt met iemand die denkt dat zij Madonna is.
Maar aan het begin van de film is ze ongelukkig en voelt Rosanna zich opgesloten in haar huwelijk met een verkoper van badkuipen.
Kan ik mij alles bij voorstellen.

Het is niet met zekerheid te zeggen maar ik denk dat deze film, die ik op de prille leeftijd van 13 lentes jong zag, beeldbepalend is geweest voor wie ik wilde zijn. Madonna natuurlijk. Het was voor mij zo klaar als een klontje dat trouwen en in de suburbs wonen de dood in de pot was. Ik ging liever vrijen met vreemde mannen in een opwindende nieuwe omgeving.

De film deed het niet erg goed in Nederland. Wat misschien verklaart waarom er behoorlijk veel vrouwen van mijn leeftijd getrouwd zijn en in de suburbs zijn gaan wonen. En er maar heel weinig Madonna zijn geworden.
Nu voert het voor hier te ver om uit te leggen waarom ik toch nog vaak rakelings langs het Rosanna-pad gescheerd heb en het erg lang heeft geduurd voor ik zo heerlijk in mijn vel zat als Madonna destijds. Maar inmiddels kan ik dus wél zeggen dat het goed is gekomen met mij. En dat ik ben geworden wie ik zei dat ik wilde worden.
Behalve dan één ding.
Ik ben wel monogaam.
Of serieel monogaam misschien, tot het niet meer spannend is.
Ik kan de onrust niet aan van van alles door elkaar, maar ik hoef niet te trouwen ofzo. Zo veilig hoeft het nou ook weer niet. 

Maar dit verhaal gaat over de mensen die per ongeluk Rosanna zijn geworden of badkuipenverkoper, in de suburbs wonen, en wel ooit de belofte hebben gedaan monogaam te zijn. Waarschijnlijk om voor de kinderen een stabiele basis te bieden. Wat ik een ijzersterke reden vind dus- chapeau! Heddegijkids, dan hou t allemaal binnenshuis. Ik vind dat een goede vuistregel. Ik weet niet of t haalbaar is, maar als regel snap ik t. Bovendien heb ik niet de ervaring om je ook maar iets te vertellen over hoe je er anders handen en voeten aan moet geven, dus kan ik je niet helpen.

Maarrrrr
stel
je bent single
of je hebt een relatie maar geen kinderen, of ze zijn al een stuk groter.
Heb je je dan wel eens afgevraagd wat jouw seksualiteit eigenlijk is?
Weet je, het is een beetje als met religie. Iedereen die een religie heeft die hetzelfde is als zijn ouders dat vind ik niet overtuigend. Dat heeft toch een beetje de zweem van dat je niet echt zelf op ’t idee gekomen bent.
Zo is het met seks ook.

Er zijn heel veel vrouwen en mannen die denken dat ze alleen functioneren als hun partner ze trouw is. Dat ze hun seksualiteit onderdrukken om de relatie vorm te kunnen geven (als een soort ruilmiddel) én dat de monogame relatie misschien niet ideaal is, maar wel de minst slechte van alle kwaden. Een beetje zoals dat democratie de minst slechte van alle bestuursvormen is. (dat is niet zo- dat is dat Marianne Thieme baas van de wereld is, maar dit terzijde)
Maar is dit wel zo?

Ik dacht bijvoorbeeld altijd dat ik niét monogaam was.
Want monogaam zijn was burgerlijk wat al genoeg reden is om het niet te willen zijn. Maar inmiddels weet ik dat mijn seksuele voorkeuren zo ingewikkeld zijn (ik leg t je zo uit) dat ik denk; OMG! Waarschijnlijk zit t bij andere mensen ook veel ingewikkelder in elkaar dan ze denken, maar weten ze dat helemaal niet!

En als je jezelf in een monogame relatie duwt, die geen ruimte heeft om te ontdekken hoe je in elkaar zit, dan kom je er dus ook nooit achter hoe het zit.
Dit is dus mijn seksualiteit;
DISCLAIMER
ik heb geen extreme smaak ofzo maar
NIET VERDER LEZEN ALS JE NIETS OVER SEKS WILT WETEN
of over mijn seksualiteit
niet doen


echt niet doen he? er is geen nazorg ofzo hoor
..
..
Ok, hier gaan we.

1 ik ben heel erg geestelijk ingesteld.
Dus de context/ de opwinding/ het verhaal. Dit maakt ook dat ik kan vrijen nadat de verliefdheid over is, omdat we de context/het verhaal natuurlijk voor een groot deel zelf invullen. En ik heb ook geestelijke relaties, waarbij we wel mentaal intiem zijn, maar fysiek niet omdat ik daar geen klik voel.

2 mijn lichaam heeft haar eigen voorkeuren.
Niet alleen mijn geest heeft een brede smaak, ook fysiek kan/kon ik opwinding voelen bij mannen waarvan ik denk; wat moet ik daar nou mee?
Sinds ik me erbij heb neergelegd dat dat vriendjes van mijn lichaam waren (en van één deel in het bijzonder), heb ik er geen moeite meer mee dat niet iedere relatie de prins op het witte paard was.

3 ik hou absoluut niet van one night stands.
De enige keren dat ik die heb gehad was omdat de man een vriendin had en dat niet zei tegen mij, en ik er jaren laten achterkwam waarom hij zo stom deed achteraf.
Dit is tevens een gouden tip voor als jij een enorme klik voelt en hij/zij niet doorzet of ineens uit beeld is. Er is dus een ander in t spel waar hij/zij je niet over heeft verteld.

4 ik hou van spannende partners
Dit is een hele belangrijke. t Is juist deze voorkeur waarvan ik denk dat meerdere mensen hem hebben, maar waar totaal geen aandacht voor is. Waarschijnlijk omdat ik zelf monogaam ben, heb ik een sterke voorkeur voor spannende mannen. Mannen waarvan ik bijna of helemaal zeker weet dat ze níet monogaam zijn.
Want dat houdt t spannend!
Dan kan ik lekker mono zijn, en hij houdt het mysterie in stand doordat ik niet weet of hij liegt, of waar hij is geweest. Voor mij is dat ideaal.

Ik vind t ook heel vreugdevol en opwindend, t idee dat hij met iemand anders is. Dat heet compersie, of in t Engels compersion.

Compersie is het omgekeerde van jaloezie, namelijk dat je t leuk vindt!
Nou, zeg nou zelf- daar had je toch nog nooit van gehoord?
Terwijl t zo’n groot verschil heeft gemaakt, nu ik dit voor mezelf weet!
Ik ben monogaam, maar ik heb een partner nodig die dat niet is.
Daar was ik nooit achter gekomen als ik Desperately Seeking Susan niet had gezien en mezelf (nog steeds/ weer/ voor het leven) had begraven in een monogame relatie.
These things take time.

Dus daarom wil ik je als het ware “waarschuwen” voor monogamie, als ruilmiddel van ik-blijf-jou-trouw-en-jij-mij. Nogmaals- als er kids zijn, snap ik dat je keuzes moet maken in hoe ingewikkeld je t leven wilt maken. Maar verder is het enige dat je echt moet weten hoe je zelf in werkelijkheid in elkaar zit, en dan daar de goede partner bijzoeken. Of de verkeerde, maar dan weet je ieg wat jullie trouble area gaat worden.

Ik heb een spannende man nodig, ik weet dat nu.

En stel nou dat jij erachter komt dat je gewoon wél van one-night stands houdt, accepteer dat dan niet als een slechte eigenschap maar als een kwaliteit. Als een stukje van de puzzel van je seksuele identiteit. Jij brengt een grote, misschien wel tot de rand gevulde, pot met spanning mee.
En dat is een echte asset voor een relatie – dat is een pot met zuurstof!
Want (at the risk of going overboard); niets gaat zo snel rotten als stilstaand water.
En als jij zuurstof toevoegt door vreemd te gaan – volgens mij echt letterlijk met het gevoel dat je naar lucht hapt en eindelijk weer kunt ademen of zit ik ernaast? – dan wordt het dus tijd dat jouw daad erkend wordt als een kwaliteit.
En niet in de laatste plaats door jezelf.

Rosanna bleef bij de vreemde in het appartement.
Haar man stond er wel even van te kijken. Hij begreep het ook niet. Ze waren toch gelukkig samen?

Maar Rosanna had geproefd van haar ware identiteit, en wilde niet meer terug.
Dus dat is mijn enige waarschuwing;
je weet van t non-monogame relatie pad nooit waar het eindigt, en teruggaan kan niet.
Dat maakt t juist zo spannend.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom Mindfulness en Levensgenieten in hetzelfde team zitten (en wie de tegenstander is)

24 januari 2017

In principe ben ik tegen Mindfulness. Dat mag ik zijn want
a) ik vond t boeddhisme ook altijd al een erg ongezellige religie, en mindfulness is een soort boeddhisme maar dan zonder mystiek. Een soort protestants boeddhisme. Nou en daar ben ik dus niet van
b) Mindfulness is nogal dominant aanwezig in de media, persoonlijke ontwikkelingstrajecten en geestelijke gezondheidszorg. Hoge bomen vangen nou eenmaal veel wind.

Maar Mindfulness en Levensgenieten (een niet georganiseerde, niet-bestaande religie die ik aanhang) lijken heel veel op elkaar.
Namelijk;
in het moment zijn.
Bij de Mindfulness doen ze dat met Mindful een blokje chocola eten of een rozijntje, door te mediteren en gelaten hun emoties aan zich voorbij laten trekken.
Bij Levensgenieten doen ze dat door bij een kampvuur een heel varken te eten onder het genot van liederen, bier en vrouwen.

Of mannen.

Nu komt er een raadsel;
Wat is de overeenkomst?
Wat doen ze beide niet?
Weet je het antwoord al?
..
..
hint: het heeft iets met Calvijn te maken
..
..
antwoord;
hard werken!

Hard werken, en alles wat erbij hoort;
Ambitie.
Doelen stellen.
Geloven in de maakbaarheid van het leven.
Jezelf verantwoordelijk houden voor ziekte of ellende.
Enzovoort enzovoort.
Mindfulness en Levensgenieters vormen één front tegen “work glorification”.

En dan nu de verschillen.
Afgezien dus van dat hun invulling van oefenen in het moment zijn mijlen ver uit elkaar liggen. De één zit op een meditatiekussen terwijl de ander op zoek gaat naar vertier.

In zeer serieuze situaties verschillen ze niet veel;
beide ken ik als goede rouwers en fijn gezelschap als het iets minder gaat. Echte steun en toeverlaatjes.
Het grote verschil zit in de grijze gebieden;
Het gaat een beetje slecht.
Er is onzekerheid.
Dingen lopen niet echt lekker, maar het is ook nog niet echt duidelijk of t rampzalig wordt of dat t wel weer overtrekt.

De Mindfulness devotee kan dat dan benoemen en dan mag het er zijn.
Terwijl de Levensgenieter gewoon geïrriteerd raakt, zijn hoofd schudt, wenkbrauwen optrekt en een whiskey besteld.
Die wacht nog ff af welke kant t kwartje opvalt.
Want als t overwaait dan is er niks aan de hand, en als t heel erg wordt is er waarschijnlijk toch niks aan te doen.

Dus in beide gevallen hoeft hij zich er niet druk over te maken.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom je als levensgenieter speciaal bent. (en je ook in moeilijke tijden niet zomaar met iedereen moet inlaten)

24 januari 2017

Mijn moeder kwam ermee.
In de krant had een stukje gestaan over iemand die in plaats van een behandeling voor haar kanker, de Chardonnay kuur deed.
Iedere dag tussen 16-18 kon je bij haar een glas wijn komen drinken.

Nu ben ik de details vergeten – of het om een levensverlengende of levensreddende behandeling had moeten gaan bijvoorbeeld – maar het voorbeeld is me wel bijgebleven.
Het leek me in elk geval een eigenzinnige dame die ook met de dood op de stoep nog precies wist wat voor haar belangrijk was.

Steeds vaker realiseer ik me dat het vermogen van het leven te genieten bepalend is voor iemand’s kwaliteit van leven. En dat er vanuit de maatschappij toch wel een sterke hang is naar het ophemelen van het “neutraal” kunnen ervaren van de realiteit als overlevingsstrategie.
“Het leven hoeft niet altijd leuk te zijn” – lijkt men te denken – om vervolgens iedereen die zich daar blijmoedig tegen verzet kritisch pootje te halen.

Het zal de protestantse of socialistische inborst zijn maar overal een feestje van willen maken, dat is toch niet echt bon ton.
Nou wil ik niemand zijn zwaarmoedige visie op het leven ontnemen, maar ik denk wel dat t tijd wordt dat wij, de levensgenieters en de optimisten, eens even paal en perk gaan stellen in hoeverre we ons daar door mee laten voeren.
Dat ik tien kilo te zwaar ben wil nog niet zeggen dat ik maaltijdshakes ga drinken.
Dat ik ziek ben wil nog niet zeggen dat ik rauwe geplette spinazie door een rietje ga eten (confession time- dat ben ik dus wel gaan doen toen ik ziek was, dus ik spreek uit ervaring als ik je vertel dat dat niet voor ons-soort-mensen is)
En dat ik burn-out ben wil nog niet zeggen dat ik iedere dag ga mediteren om mindful te worden.

Dit weekend ben ik voor het eerst naar het beste restaurant in de stad geweest, Restaurant de Nieuwe Winkel. En ik durf te beweren dat wat ze daar op je bord leggen meer doet voor de lijdende levensgenieter dan vijf stilte weekenden, drie dieetcoaches en één bezoek aan de huisarts.
Dus als ik ooit nog spiritueel gekielhaald word, of bij mij de dood op de stoep staat, dan ga ik voor De Nieuwe Winkel kuur;
Ieder weekend uit eten met verrassingseieren die 60 uur net onder stollingstemperatuur hebben gekookt.
Knolselderij bouillon die zo krachtig is dat je er iemand mee uit zijn doodskist kunt halen.
En hangop, muntbladpoeder, duindoornbescompote toe.

Vive la Resistance!

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Wat we van escorts kunnen leren

“Dagboek van een Callgirl” is een serie bij Net5 uit 2015. Hij was slechts 6 afleveringen, en daarmee minder succesvol dan de in september 2017 gestartte serie “Meisjes van Plezier”.

19 januari 2017

Vanmorgen kwam er een tweet langs van een escort op Twitter.
Ze had een nieuw appartement om klanten te ontvangen, “maar als je text alsof je op Tinder bent word je niet uitgenodigd”

Er stond een anoniem screenshot bij van een klant die de misstap had begaan een bericht met uitsluitend een vraagteken te appen.

Mijn fascinatie met pornosterren en dure escorts heeft zich pas de laatste jaren een beetje ontwikkeld. Misschien is het de schrijver in mij, but I know a good story when I see one.
Vrouwen die tot duizend dollar per uur vragen en dan ook nog een heel protocol aan eisen hebben wat je moet doen om uberhaupt in aanmerking te komen als klant?
Dat is een niveau van grenzen stellen waar we wat van kunnen leren.

Alleen vraagteken appen? Hup! Wegwezen.

Ik heb ooit een vriendin gehad die dezelfde onverbiddelijke houding had als mannen haar iets anders waagden te sturen dan een originele, persoonlijke boodschap.
“Ik neem niet aan dat hij verwacht dat ik daarop reageer.”
Ik zweeg.
Ik zweeg over dat ik ’t toch altijd wel zielig vond als iemand zo onhandig was. Of dat ik persoonlijke antwoorden terug schreef waarin ik iemand beleefd afwees.
Dat is een bonustip (en één die ik nog maandelijks vergeet) “nee” zeggen in de vorm van aandacht geven is verbazingwekkend ineffectief.
Anyway.
Ook op mijn 44e denk ik nog vaak: “Ach gut, wat onhandig nou.”
Of; “Ik zal die meneer even uitleggen dat ik verkering heb.”
Of wat ik vroeger deed; “Misschien moeten we een keer afspreken zodat hij ook ziet dat er geen chemie is.”
Dat laatste is echt niet verstandig, maar dan weet je even van hoe ver ik moet komen.

Ik heb ook twee keer een seksloos  jaar gehad en dan ging ik op date met mannen die van tevoren wisten dat er geen seks zou zijn.
Dit is wél een goed idee.
Je kunt altijd nog van gedachten veranderen en je jaar voortijdig beëindigen, maar je hoeft nooit iemand af te wijzen want je had gezegd dat je niet op zoek was naar een relatie of geflikflooi.

Maar ook dat zou ik niet doen met iemand die vraagtekens of andere kansloze “berichten” appt.
Dus mocht je je schuldig voelen als je iemand verwijdert op Facebook, een app niet beantwoordt of een vreemd zakelijk contact negeert?
Overboord ermee
.

Tien jaar in dating en 15 jaar als ZZPer weet ik;
Vertrouw je intuïtie! 
99% van de keren krijg je spijt dat je het een kans hebt gegeven.

En op die 1% verdien jij vermoedelijk géén duizend euro per uur.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.