Love M; ik hou van Marieke

13 februari, 2017

In het kader van Valentijnsdag schrijf ik voor het M Yoga blog vier dagen over alles waar ik van hou dat begint met de letter M.
Aflevering 2; Marieke

Sinds 2009 heb ik een beste vriendin. Niet een gewone beste vriendin, als in degene die je het vaakst ziet. Maar een béste vriendin zoals alleen kleine meisjes zich beste vriendinnen kunnen veroorloven. We hebben matching sleutelhangers met hartjes. We hebben een eigen taal. Onze eigen gewoontes. En ieder jaar vieren we de dag dat onze vriendschap begon. Dat heet Pluk en Zaza dag. Dat begon zo.

In 2009 had ik een cursist die vast zat met haar scriptie. Ik kende haar omdat we na de les wel eens iets gingen drinken, en ze leek me wel aardig. Toen zei ik: “Wil je anders bij mij komen werken? Ik moet zelf ook een boek afmaken. Dan kunnen we samen schrijven.”
Achteraf realiseerde ik me dat het helemaal verkeerd af had kunnen lopen. Misschien was Marieke wel heel vervelend. Of lustte ze niks. En dan zit je er wel mee in je huis. Maar daar dacht ik allemaal niet aan. En Marieke bleek heel leuk.

Ze at alles op dat ik haar voorzette.
“Ik lustte helemaal geen geitenkaas,” zei ze daar jaren later over. “Maar ik at t toch, en t was een hele lekkere tosti.”
Ze nam iedere dag iets lekkers mee voor ons. Dat heette dan prasaad. Prasaad is een Indiase term, voor gezegend voedsel. In tegenstelling tot mij, was Marieke wel reislustig en vaak in de ashram geweest. 
Prasaad is dus lekkers (meestal dadels enzo) dat bij een heilige dienst is geweest, en daarna wordt gegeten. Onze Bossche bollen en triple chocolate cookies waren onze prasaad.

Maar Westers gebak vergelijken met heilig voedsel was eigenlijk nog het normaalste aan onze relatie.

Toen Marieke een paar maanden bij mij was, vroeg mijn zusje:
“Maar wat voor relatie heb je nou precies met haar? Is het vriendschap, of ben je haar lerares?”
Ik vond dat een moeilijke vraag. Er was meer dan tien jaar leeftijdsverschil, en Marieke was heel bescheiden, dus ik was wel dominant in de relatie. Ik wist t antwoord niet.
“Het is gewoon net als Pluk en Zaza,” zei mijn zusje. “Daar is het ook niet duidelijk wat voor relatie ze hebben, maar ze hebben het wel goed samen.”
En vanaf die dag waren we Pluk en Zaza.

Zaza, het kakkerlakje uit Pluk van de Petteflet, was hoogbegaafd en bescheiden. En Pluk, het jongetje met het petje en de kraanwagen, was driftig en verzorgend. Vooral naar dieren. Het personage Zaza bleek ondanks die naam mannelijk. Dat vonden we heel raar, maar we wenden er snel aan. En Zaza begon over zichzelf te praten als “hij”. Toen kon Pluk niet achterblijven. De hele dag praatten Zaza en Pluk over hunzelf in de derde persoon en ze verzonnen nieuwe woorden zoals dankhemwel en weltrusthem. Ook hadden (en hebben) ze veel “scripted’ conversaties. Dus telkens terugkerende conversaties, waar ze allebei veel plezier aan beleven.

Dit is een conversatie die indertijd dagelijks langskwam;
s Ochtends zit Zaza aan zijn roze bureautje aan zijn scriptie te werken. Hij heeft Max de poes op schoot. Boven heeft Pluk net gedoucht, want hij is altijd nog vies als Zaza komt, en ze koffie drinken met prasaad.
“Zaza!” roept Pluk vanaf de overloop.
“Ja?” zeg Zaza.
“Pluk is schoon!”
“Is hij ook al aangekleed?” vraagt Zaza.
Het is even stil, alsof Pluk dit even na moet kijken.
“Nee! Hij is bloot!”
“Nou, kleed hemzelf maar snel aan dan.”
Pluk (geschrokken): “Ja!”

Inmiddels is Zaza bijna zo oud als Pluk, van toen ze elkaar leerden kennen. Zaza zijn scriptie is al lang af, en hij werkt nu op een echt kantoor en niet meer op een roze bureautje bij Pluk.

Maar ze hebben het nog steeds goed samen.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Love M; ik hou van mannen

12 februari, 2017

In het kader van Valentijnsdag schrijf ik voor het M Yoga blog vier dagen over alles waar ik van hou dat begint met de letter M.
Aflevering 1; Mannen.

Ik heb Elizabeth Gilbert onlangs horen zeggen dat ze het zo jammer vond dat ze niet al haar energie in haar eigen ontwikkeling had gestopt. Met name de pubertijd, toen haar hersentjes nog echte sponsjes waren en alles dat ze erin had gegooid, er voor t leven in was blijven zitten.
Achteraf gezien vond ze t zonde dat ze die tijd aan verliefdheden had besteed.

Toen ze er vorig najaar mee naar buiten kwam een lesbische relatie te hebben met haar beste vriendin, toen zag ik hier direct een verklaring voor de merkwaardige uitspraak over waar je in de pubertijd mee bezig moet zijn. Sterker nog: misschien als ze er wat meer mee bezig was geweest in haar pubertijd, dan was ze zich er misschien twee huwelijken eerder van bewust geweest dat haar seksualiteit niet binair was maar fluïde.

Zelf ben ik ervan overtuigd dat ik qua seks Straight as a doornail ben. Ik kan ook wel zoenen met vrouwen, en ik kijk alleen porno als t met Stoya is omdat zij mijn girl crush is, maar man, man, man!
Ik wil een MAN!

Wat kan mij het schelen of ik in de pubertijd Mandarijn had kunnen leren, of een schaakgenie had kunnen worden. Ik wilde lekker verliefd zijn, en dat we dan gingen zoenen, en dan snel van die idiote maagdelijkheid af die me enorm in de weg zat.
Dat duurde nog vrij lang (ik heb me daarentegen niet verveeld), maar het was voor mij wel duidelijk dat studie en carrière een Plan B waren. Voor de maanden waarin mijn prins, zijn hengst, en mijn seksuele nirvana weer eens keilang op zich lieten wachten.

Dat is eigenlijk nog steeds zo.

Mannen zijn makkelijk, luchtig, ze doen nergens moeilijk over, je kunt met ze lachen. Nou zal dat allemaal wel heel stereotype zijn, maar dan heb je ook nog die sterke mannelijke body, waar mijn lijf echt zeer enthousiast op kan reageren.
Daar wil ik echt wat mee. 
Daar zit een energie in die in de leer van de Witte Tijgerin “yang” wordt genoemd, en waar ik nu een heel boek over aan het schrijven ben. Maar je kunt ook zeggen, testosteron. Daar laaf ik me graag aan. 

Dat ik van mannen zo gelukkig word, heeft dus een pure fysieke oorzaak. Ik heb ook heel veel mannen met wie ik uitga, zodat ik dat even naast hun body mag zitten. Daar word ik blij van. En dan doen ze ook nog grapjes maken. What more could a girl want.

Overigens kan ik me bij de allesverterende liefde van Liz voor haar beste vriendin wél iets voorstellen. Ik heb al best vaak aan Marieke voorgesteld dat we moesten trouwen. Dat we geen seks hadden met elkaar leek me een verwaarloosbaar detail voor iemand waar je zoveel van houdt.

Maar Marieke vond dat toch geen reden om te trouwen.

En ik eigenlijk ook niet.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

Hoe jezelf op een nieuwe mindset trakteert (en waarom je dat zou willen)

8 februari, 2017

Be the kind of woman that when your feet hit the floor each morning the devil says “Oh crap. She’s up.”

~Unknown

In mijn tijd, toen de dieren nog spraken, noemden we het geen mindset, maar positief denken.
Het principe was simpel; In plaats van negatieve gedachtes, creëerde je positieve gedachtes, ook wel affirmaties geheten.
Affirmaties werden opgeschreven in de vorm van strafwerk (ook marketing technisch al geen handige aanpak), en ze hadden een licht religieuze nasmaak.

Positief denken dateerde al uit de jaren 80, maar bereikte pas in de jaren ’90 Nederland. Nou was ik vrijzinnig genoeg om in dit pioniersstadium al aan te sluiten, maar positief denken had nog een lange weg te gaan voor het een kans kon maken bij the masses.

Het omslagpunt lag bij de film The Secret (2007). Met een spiffy graphics, spannende muziek, en uitstekende storytelling, werd de theorie van The Law of Attraction uitgelegd.
25 Jaar positief denken in repeat werd herpakt tot drie kernwoorden;

Thoughts become things.

Geen strafwerk meer, maar we moesten allemaal vision boards volhangen en op gezette tijden visualiseren hoe we ons zouden voelen als we ons doel hadden bereikt.
Iets bereiken.
Dat was een duidelijk verschil met het positief denken.

Toch was dit op zich niet nieuw. Helaas. In de jaren 90 wilden NLP en Emile Ratelband Nederland graag vertellen over het programmeren van je brein om dingen te bereiken. Maar dat was absoluut niet mijn cup of tea.
Ik affirmeerde me liever de rambam met de boeken van Louise Hay, dan die schreeuwerige aanpak van Hoe krijg ik de persoonlijkheid van een Tellsell reclame.

En ik gok dat velen in Nederland een vergelijkbare aversie nooit te boven zijn gekomen, en daarom ook bij The Secret niet meer bereikbaar waren voor commentaar.

Wat niet betekent dat ik denk dat iedereen iets heeft aan positief denken, NLP, the secret, of mindset. Maar wel dat eerst die softe aanpak van de jaren 80, en daarna dat schreeuwerige NLP de zaak natuurlijk geen goed heeft gedaan.
Het is echt een wonder dat in 2007 The Secret uberhaupt nog in staat was, er een draai aan te geven en de kansen te keren voor hen die niet het slachtoffer willen zijn van hun 24/7 malende geest.

Het idee van het beheersen van je eigen geest, kennen we uit het boeddhisme en de yoga. Sommigen hebben daar genoeg aan. Ikzelf kwam echter met deze klassieke geschriften niet veel verder.
Hoewel ik er in theorie wel achter sta.
Er staan geen rare dingen in, als je de yama’s en de niyama’s naleest, en ook bij t Boedhisme vliegen de mishandelde vrouwen of de geofferde kinderen je niet om de oren.
Maar het inspireerde me verder ook niet.

Gelukkig heeft de self-help markt zich sinds duizenden jaren voor Christus gestaag ontwikkeld, dus ik was niet voor één gat te vangen. Oké, The Secret dus. Even voor de goede orde, er is ook een boek, maar dat is gemaakt als ondersteuning van de film. En hoewel het prachtig is uitgegeven mist het de kracht van de film.

The Secret had in tegenstelling tot NLP een aspect dat ongetwijfeld het állerlastigst is aan deze materie van Thoughts become things. Het maakte net als Louise Hay een verbinding tussen wat je denkt en of je ziek wordt, ongelukken krijgt, en allerlei andere uitingen van holistisch fatalistisch denken.

Nou is dat vergeleken met alles wat voor de moderne tijd moet worden recht geluld uit de bijbel en de koran een minieme faux pas, maar ook dit deed de zaak opnieuw geen goed.

Als je je erop liet voorstaan fan van The Secret te zijn, was dit het punt waar je op werd aangevallen. Eén van de redenen waarom ik me er ook eigenlijk ook nooit op laat voorstaan, tenzij ik duidelijk stelling wil nemen en wil voorkomen dat iemand ongewenst al te geestelijk intiem wordt. Of vriendschap pretendeert die ik niet (meer) zo voel.
Dat is een mooi moment te zeggen dat ik enorm fan ben van The Secret. Heeft een sterk purgerend effect.

Waar The Secret en Louise Hay wat mij betreft de mist ingingen door te willen bewijzen, of te willen claimen, dat het leven te beheersen valt tot op cellulair niveau, daar had NLP het op zich bij het rechte eind dat anders denken gewoon vitaal is om iets te bereiken in het leven.

Want hier is the real Secret;
Het maakt voor je geest geen biet uit wat waar is en wat niet waar is.

Of je nou een miljoen euro op de bank hebt staan, of je alleen maar inbeeldt dat je die hebt; je voelt je hetzelfde.
Of je nou gezond bent, of je alleen maar inbeeldt dat je gezond bent; je voelt je hetzelfde. Met uitzondering van pijn misschien.
Maar misschien ook niet.

Ik ken twee inspirerende anekdotes over ziek zijn en mindset;
Iemand die zijn ziekte anders ging noemen. Ik geloof dat hij kanker had, en het auto-immuun aandoening ging noemen. Of griep. Of whatever. Maar in elk geval weigerde hij nog langer de naam te gebruiken waarbij hij zoveel kracht voelde wegstromen.
De tweede anekdote is iemand die ervoor koos bij pijn te denken dat zijn lichaam zich aan het helen was.

Wow, right?! Allebei superslim, zo n truc.

En daarmee komen we dus op positief denken anno 2017: Mindset. Een neutrale term, die je helemaal zelf invult. Doe ermee wat je wilt. Er zijn mensen die het op een NLP-achtige manier gebruiken. Google bijvoorbeeld millionaire mindset. Volgens Wikipedia zijn er twee studies gedaan op het gebied van Mindset. Eén uit 2004 en één in 2012, dus ik gok dat de term ergens rond die tijd gemunt zal zijn als kenmerk van hetzij een persoon, een organisatie of een cultuur.

Mindset maakt soms gebruik van de affirmaties uit het positief denken, en de vision boards uit The Secret, en heeft het ambitieuze van NLP.

Maar er zijn twee tools die ik uit de Mindset ken, die het totaal revolutionair maken. Ik heb ze in elk geval nooit eerder gezien.

Mindset tool nummer 1; dagelijks in je journal schrijven.
Dit was t!
Dit was wat de missing link. Het eindeloos herhaald opschrijven van affirmaties is zaaai. En hoewel ik wel “goed” was in het maken van vision boards, het was gewoon mijn ding niet. Maar dagelijks in een notebook nieuwe affirmaties schrijven, je nieuwe mindset vormgeven, of bijvoorbeeld iedere ochtend in de verleden tijd alles opschrijven wat je die dag hebt gedaan, dat werkt.
Voorbeeld van dit laatste; Om 9 uur s ochtends schrijf ik een pagina vol met zoiets; Vandaag heb ik twee blogposts geschreven.
Vandaag had ik veel energie.
Je bereidt je dag/ geest voor door alle activiteiten te formuleren in de verleden tijd. Alsof t al gebeurd is. En je kunt het hierin zo bont maken als je wilt.

Als jij wilt schrijven; “Vandaag heb ik een nieuwe klant van € 100.000 gecontracteerd.” Dan is er echt niemand die je tegenhoudt. (van dat t ooit werkelijkheid wordt! 😉

Mindset tool nummer 2: doe alsof Waar The Secret nog gerichte meditaties over je doel, je genezing etcetera voorschreef, daar is het in de mindset beweging veel gebruikelijker alles aan te passen zoals het zou zijn als je het al had.

Een voorbeeld dat ik hier vaak aanhaal is van een coach die wilde afvallen, maar na een half jaar nog nergens was en zich toen begon te gedragen alsof ze al de hot sexy mama was, die ze wilde zijn. Binnen vijf weken was het gewicht eraf. Deze methodiek werkt zo goed omdat je de weerstand/ blokkades die je associeert met je oorspronkelijke doel omzeilt. Je werkt aan alles eromheen, je verandert je wereld om de hete brei heen als het ware.

Zoals bijvoorbeeld als je een partner wilt vinden waar je mee wilt samenwonen, je vast ruimte maakt in de kast, je kelder uitruimt etc. Je past je wereld aan alsof de partner er al is.

De hele dag door doen alsof is dus de tweede methodiek die ik tot nu toe nooit eerder had aanschouwd en waar ik razend enthousiast over ben. Je persoonlijkheid, je “mindset” handelt vanuit de persoon die je wilt worden. En dan kom je erachter dat je die persoon dus al bént.

Je geest kent geen verschil tussen werkelijkheid en fantasie.

Zelfs als de werkelijkheid echt waar zou zijn, dan is dat nog geen enkele reden erin te geloven.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom je ideeën maar 24 uur houdbaar zijn (tenzij het vakantiebestemmingen zijn)

7 februari, 2017

Ik heb ooit een documentaire gezien over Woody Allen. Daarin was te zien dat hij dozen vol ideeën had.
Dan schudde hij die leeg en zat je zo tussen de stapels stukjes papier waar allemaal ideeën opstonden.

Iedereen sprak er met diep respect over. Dat hij zo’n rijke artistieke geest had, en dat de ontelbare ideeën echt een teken waren van een genie.

Terwijl ik alleen maar dacht;
Jeez, wat een troep! Laat Marie Kondo het maar niet zien.”

Maar ik bewaar ook ideeën, zei het iets gestructureerder. Zo heb ik in mijn A5 multoband journal een pagina met ideeën voor mijn blogs.
Maar vaak schrijf ik over iets dat helemaal niet op de lijst stond.
Maar nog steeds een 50% score denk ik. Dus 50% van de blogideeën wordt ook echt een blog. Hetzij omdat het idee nog in mijn hoofd zit, of omdat ik er vanuit de lijst aan word herinnerd.

Ik heb ook lijstjes met ideeën met een someday/ maybe status voor restaurants, tentoonstellingen, kledingstukken, steden of eilanden die ik graag nog wil bezoeken.
Deze zou ik vergeten als ik ze niet vast zou leggen. Dat is handig. Dit zijn eigenlijk verlanglijstjes en ideeën die pas levend worden als ik me erin ga verdiepen. Daar kan niks stuk aan, en deze ideeën worden juist levensvatbaarder door ze op te schrijven.

Maar totaal rampzalig, met een vermoedelijke realisatiegraad van 0,000001%, zijn opgeschreven ideeën voor videobundels, themalessen, nieuwe YouTube kanalen, boekideeën enzovoorts. Dus die schrijf ik niet meer op.

Want helaas voor mij, en voor alle anderen die hun ideeën opschrijven, een creatief idee heeft een houdbaarheidsdatum van ongeveer 24 uur. Hierna sterft het (pessimistische visie), of is het idee zelf vertrokken op zoek naar een andere uitvoerder (magische visie). De ziel is in elk geval weg.
De doos van Woody is dus eigenlijk een tombe.

Dat mijn blogideeën nog zo n hoge overlevingskans hebben, heeft een reden. De reden is: het is geen ideeënlijst maar een to-do list. Maar de status van mijn blogideeën is eigenlijk nog steeds een beetje wishy washy. Dat kan beter. Een score van 100% op een to-do lijst is haalbaar!
Hoe concreter je je idee maakt, hoe hoger de overlevingskansen.

Dit kan dus door het op een to-do list te schrijven. Of nog beter;
1. door het te plannen
Wanneer ga je het uitvoeren. Of nog beter;
2. de eerste stap al te zetten.
Koop die verf voor de keuken, open je Etsy shop, zet je nieuwe programma op je site.
Of open een Word document met de werktitel van je nieuwe boek, in plaats van een idee op een papiertje.

Of Woody Allen echt een genie is weet ik niet.
Maar wel dat hij herinnerd zal worden om wat hij heeft gemaakt.

En niet voor wat er in die doos bleef zitten.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver
@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

De onstuitbare kracht van onbevreesd leven (en onbevreesd sterven)

6 februari, 2017

Het begon allemaal toen iemand me vertelde dat ze niet gereanimeerd wilde worden als de narcose verkeerd uitviel.
En waarom.
Wat is er mooier dan pijnloos, stress-vrij, en per ongeluk het leven te mogen verlaten?
En waarom zou je, als t lot het beschikt dat jij deze droomreis krijgt, jezelf weer tot leven laten wekken om vervolgens 30 jaar later aan een gruwelijk ziekbed te sterven?

Dat is alsof je een first class ticket afslaat, terwijl je weet dat tegen de tijd dat jij eindelijk vertrekt er waarschijnlijk alleen nog plek is in het ruim.

Of je het eens bent met deze gedachte hangt waarschijnlijk af van drie dingen.

  1. of je kinderen hebt
    Meestal willen ouders tegen iedere prijs zo lang mogelijk blijven leven om voor hun kinderen te zorgen, en er voor ze te zijn.
    Als je je daar in herkent, zullen 2 en 3 er niet zoveel toe doen.
  2. de waarde die je hecht aan genot. Het zogenaamde first class gevoel.
    In mijn hersenen zit op de plek waar mijn vermogen pijn te verdragen had moeten zitten een hele grote zak met friet met Belgische mayonaise.
    Maar misschien dat jij best kunt leven met wat minder genot, dus dan zul je waarschijnlijk ook niet begrijpen dat iemand zoveel waarde hecht aan de vervoersmethode als het einddoel het ware probleem is.
    Dat brengt me bij drie;
  3. of je gelooft in leven na de dood
    Als je gelooft in het mysterie, in reïncarnatie of in de hemel – of zelfs als je níet gelooft in leven na de dood, maar daar verder niet zo n probleem van maakt – dan zul je sneller voor de dood kiezen, dan als je een OMG DAARNA KOMT ER ECHT NIKS EN DAT IS ECHT HET EINDE ENZOVOORTS fittie krijgt op het moment dat de dood ter sprake komt.
    Ik geloof én in het mysterie, én reïncarnatie én in leven na de dood, én in hierna komt er niks maar ik red me wel.
    Dus voor mij ligt die boel echt een beetje anders.

Als jij ook zo goedgelovig bent, en nogal gehecht bent aan de geneugten van het vleesch en des levens, dan gefeliciteerd!
Je hebt namelijk de unieke predispositie dat je je nooit, ever, meer hoeft bezig te houden met je eigen sterfelijkheid in de zin van ziektes die je op tijd op gaat sporen, screenings waar je naar toe gaat, enzovoorts enzovoorts.

Wat ik om me heen zie wordt het grootste gedeelte van het bezig zijn met ziekte niet veroorzaakt door direct fysiek lijden (ik ga wel gewoon voor een nieuwe heup als de oude versleten is hoor!) maar direct door angst voor de dood.
En dokters, en screenings, en hele genezingsprogramma’s die ons willen helpen door te diagnosticeren waar we zo bang voor zijn, te screenen of we aanleg hebben voor dat waar we zo bang voor zijn, of we de eerste tekenen al vertonen voor waar we zo bang voor zijn.
Zelfs in puike gezondheid met plenty energy, mag je er wel een scannetje tegenaan gooien want wie weet.

Waarmee in elk geval één ding wordt bereikt; ze maken de angst in eerste instantie alleen maar erger.
Met als je geluk hebt een apotheose als je niets ergs blijkt te hebben.
Maar de volgende keer dat je weer bang wordt? Ga je weer het hele riedeltje door.

Dat is voor mij persoonlijk – maar zoals ik zei ik scoor drie van de drie op de punten hierboven  – geen werkbaar scenario.
Bovendien heb ik iets veel beters, wat voor mij veel krachtiger werkt.

Iedere keer als ik me zorgen maak over vage klachten, of me mee laat sleuren door de media, dan ga ik er altijd eerst in mee want ik ben erg gevoelig voor angst.
En dan stop ik, kijk de dood recht in de ogen, koester mijn lichaam ongeacht of t nu ziek blijkt te zijn of niet, en denk; 
“Het komt wel goed.”

Of ik nou voor behandeling kan kiezen of daarvan afzie.
Of ik nou dood ga aan verwaarloosde kanker, een hartaanval, een hersenbloeding, een verkeersongeval.
Het is goed, ik zie wel hoe het loopt.

Het moment dat ik mijn eigen sterfelijkheid recht in de ogen kijk, is het moment dat alle zorgen van me afvallen.

En dat voelt zo geweldig, alsof ik nu al op een grote roze wolk ergens in de hemel drijf.

Come join me?

———
Facebook Suzanne Beenackers Schrijver
@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom dieetboeken supergoed werken (als ze een mooie kaft hebben)

5 februari 2017

In 2005 (het jaar dat ik veel gewicht kwijtraakte) had ik het boek The South Beach Diet.
Op de kaft stond een kobaltblauwe lucht met een wapperende palmboom ervoor.
Ik maakte er wel eens chili con carne uit, waar ik dan obscene hoeveelheden geraspte oude kaas op deed.

Ik vond het een geweldig boek, omdat het zo n mooie kaft had.
Als ik ernaar keek, dan raakte ik al helemaal in tune met afvallen. 
Ik ben er kilo’s mee kwijt geraakt.

Ik wist dat normale mensen echt de regels gingen opvolgen die erin stonden, maar dat leek me een geval van dingen te letterlijk nemen.
De functie van een dieetboek is dat je in de geest van afvallen komt tenslotte.

Ik had ook een dieetboek voor Franse vrouwen.
Tenminste dat had ik geleend van de bieb, en ik had kopieën gemaakt van een aantal recepten.
Pasta met geraspte citroenschil, en zure room en Pardano kaas bijvoorbeeld.

Het Franse dieetboek was ook één van de weinige die de kern van afvallen begreep; Waarom Franse vrouwen niet dik worden, heette het.
En die worden dus niet dik omdat ze zich mooier aankleden, met liefde en een vleugje extra gemalen zwarte peper hun eten bereiden (pas als laatste toevoegen anders wordt t bitter), en zich door het leven bewegen alsof ze Françaises zijn.

Wat in hun geval ook aardig accuraat is.

Als je dus net zo dun wilt zijn als een Française, moet je je iedere dag met zorg aankleden, een sjaal over je schouders draperen, wat Franse posters ophangen, de achtergrond op je phone iets chics of een croissant misschien. Je huis inrichten met die Parijse flair van smaakvol en toch een beetje rommelig.

En je gedragen alsof je al de (maat zelf in te vullen) Française bent die je wilt zijn.

Daar heb je eigenlijk niet eens een boek voor nodig

———
Facebook Suzanne Beenackers Schrijver
@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

Waarom een kat zo’n fijn huisdier is (en iets heel bijzonders doet!)

1 februari 2017

Dit artikel gaat over kattenmensen.
Als je niet van katten houdt moet je er geen “nemen” natuurlijk.
Over dat “nemen”; ik raad aan katjes te redden uit asiels, want die hebben het ’t hardst nodig.
Daar heb je dan wel de eerste vier maanden je handen vol aan.
Aan achterstallig gebitsonderhoud, virussen die ineens bovenkomen, etcetera.
Maar juist dat is enorm goed voor de hechting.

En dan denk je iedere dag;
“Het is maar goed dat ik m genomen heb, want dat was echt zielig geweest als hij hiermee in ’t asiel had gezeten.”

Tot zover over de aankoop van een kat, en mijn advies daarin.
Oh, en samen slapen met de kat, dat is ook heel goed voor de hechting. Vooral als ze mensen nog niet zo goed vertrouwen, gewoon alle deuren altijd openlaten.
En katten houden van een beetje overzichtelijk huis zonder meubels overdwars. Tot zover!

Er zijn twee redenen waarom een kat fantastisch is. Eén weet ik al heel lang. En de ander pas sinds gisteren.

Dus je blijft je verbazen waar ze allemaal goed voor zijn!

reden 1; overtollige liefde afvoeren

Eigenlijk is dat niet de goede term.
Want je máákt juist liefde, het moment dat je je huisdier ziet.

Dan pak je hem op en fluister je lieve woordjes in zijn oor.
En dan mag je drie keer raden, wie daar heel happy van wordt?

Jij natuurlijk!

Al die onvoorwaardelijke liefde voor je kat, die maak jij aan. Die stroomt eerst door jou, en daarna kun je t afvoeren op de kat.

Anderhalf jaar geleden is mijn kater Willem overleden, en ik voelde echt hoe die 50% minder liefde aanmaken me raakte.
Ik had bijna weer een tweede kat erbij genomen, maar toen zei de dierenartsassistent dat Max dat niet leuk zou vinden en toen heb ik t niet gedaan.

Maar ik voelde het gemis onmiddellijk.

Ik heb ook nog een vaag idee om als Max overlijdt even een jaartje wat reislustiger te zijn, en weg te kunnen.
Maar mijn grootste angst is dat ik doordat ik dan geen liefde meer hoef te maken, mijn hart koud en naargeestig wordt.
En ik het zelf niet voel.
Net als de ijskoningin.

Dat ik het oké ga vinden om zonder huisdier door het leven te gaan, en niet meer weet hoe het is om echt zoveel van iemand te houden.

Oh, want dat is dus een extra voordeel van een kat; het helpt je als je single bent om je liefde naar een partner goed te doseren.
Wie een kat heeft wordt niet obsessief met een geliefde, en geeft zijn of haar partner veel ruimte.
Want thuis op het nest zijn er andere, pluizige verplichtingen.

Vuistregel; zoek je een partner om te trouwen – date dan geen mensen met een kat. En andersom, ben je bang dat je partner je te weinig ruimte zou laten, date dan juist wel mensen met een kat.

Die hebben echt wel wat anders aan hun hoofd.

reden 2; katten verjagen kwade geesten

Dit was dus nieuw voor mij!
Maar ik las
 een artikel (Engels), en ik dacht meteen; dit klopt!

Inmiddels heb ik er met anderen over gehad, en de verhalen van overleden geesten en katten die nare energie in een huis oppikken zijn legio.
Ook het gegeven dat katten gedragsproblemen vertonen in één huis, en als je verhuist niet meer – staat nu in een ander daglicht.

Deze fout-gedrag-huis koppeling, zou wel eens met die rare energieën te maken kunnen hebben.

Ik heb door het verhaal in elk geval nog minder zin een jaar in een kil eenzaam huis te wonen.
Vol kwade geesten.

Maar ach, echt enthousiast was ik daar toch al niet over.

———

Naschrift 19 september 2020

Max overleed in januari 2018.
Door een verbouwing die al was aangekondigd voor eind 2018 en begin 2019, wist ik dat het niet verstandig was al een nieuwe kat te nemen.
Ik ben meer dan een jaar alleen geweest, en het was net zo erg als ik me in bovenstaand artikel al voorstelde.
Soms had ik een logeerkatje, dat was geweldig!
Dan ging mijn hart direct weer open.

In mei 2019 kreeg ik twee nieuwe “ghostbusters”, Flip en Zaza,
via
Stichting Poezensnuitjes (Facebook), Site.
Ik had hun in juni 2018 al op hun Facebookpagina gezien, en heb me toen zo ingehouden!
Door een hele vreemde maar zo welkome samenloop van omstandigheden,
waren ze een jaar later op zoek naar een huisje, en kon ik ze alsnog adopteren.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Yoga uit 2003

handboek voor yoga – Janice Jerusalim 1 januari 2003 (Engels)

origineel 9 juli 2020

In 1999 werd ik voor t eerst ondernemer, in 2003 begon ik met lesgeven, in 2006 met schrijven onder pseudoniem, in 2017 met schrijven onder mijn echte naam.

In 2020 ben ik met alle vier gestopt.
Tenminste, in de vorm die het t grootste deel van de tijd gehad had.
 
Ook vandaag zal mijn werkdag weer in het teken staan van Het Grote Plaatje.
Waar heb ik nog niet voldoende helderheid?
Hoe krijg ik dit visueel helder?
En wat moet er dan weg?
Wat staat er – zoals ze bij Lingo zeiden – NIET op de kaart?
 
Om te bereiken wat je wil, moet je zowel helder hebben wat je wil, als bewust afscheid nemen van alles wat daarmee in conflict is.
 
Binnen 7 maanden stoppen met lesgeven, je onderneming, en schrijven?
Woohaa.
Er zijn mensen voor minder in een existentiele crisis beland.
 
Vandaag gaat de les over teruggaan naar het moment dat je (nog) helderheid had. Dat je waarschijnlijk gewoon je neus achterna liep zonder duidelijk plan of doel.
Maar nieuwsgierig.
Gulzig.
Waarschijnlijk omdat je niet anders kon, en je nooit had afgevraagd of t Goed of Slecht was.
 
Yoga uit begin deze eeuw staat voor mij voor een zekere puurheid, een tijd waarin ik nog heel erg duidelijk had wat yoga voor mij betekende.
Een pre-internet tijd waarin mijn inspiratie beperkt was tot Yoga Journals die ik in de kiosk kocht. Boeken van de bieb.
 
Een tijd waardoor, als je terugkijkt, het zo duidelijk is, dat het plezier van dingen, en het heldere plaatje dat je ervan had, alleen maar kon bestaan bij de gratie van dat er niet teveel op je af kwam.
Je beeld van yoga of van je leven, stond niet onder constante druk van je timeline en andere media.
 
Waar zou je helderheid over willen?
Wat zou je kunnen doen om die helderheid te krijgen?
En wat om haar te houden?
 
Deze column is geschreven voor yoga voor vrienden
Ik heb geen yogapraktijk meer.

 

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

 

Waarom je als vrouw zonder kinderwens een Plan B nodig hebt (en als man vermoedelijk ook)

30 januari 2017

Ik kan mij voorstellen dat mensen denken dat het niet willen van kinderen er zo uit ziet; Gruwelgedachte bij de gedachte aan kinderen, een hekel aan kinderen, Cruella de Ville maar dan met kinderen in plaats van dalmatiers, enzovoort, enzovoort.

Maar niets van dat alles. Ik vind kinderen (vooral kleine babies) superlief en ik kan heel goed met ze knuffelen en troosten, en ik weet zelfs hoe ik hun buikje moet genezen als ze kramp hebben. Ook toen er een condoom scheurde (één keer voorgekomen) en ik de keus moest maken of ik me liet leiden door de gedachte;
“Ach op mijn leeftijd…. En als ik wel zwanger ben is t ook welkom. Weer eens wat anders.”
of een morning afterpil ging halen, ook toen werd mijn beslissing niet gemaakt op basis van gruwelgedachtes over babies, maar had t te maken met dingen waar ik nu niet over uit kan wijden. Het kwartje had ieg ook de andere kant op kunnen vallen.

De reden dat ik iedere keer weer enthousiast kan worden over de kindervrije keus is deze;
Als ik diezelfde energie, al dat geld, al die aandacht, al die toewijding, al die liefde die moeders in hun kind stoppen in iets anders zou steken dan offspring OMG wat is er dan wel niet mogelijk!!

Nou is dit natuurlijk geen rationele keus.
Er zijn namelijk plenty mama’s die meer geld verdienen, meer levens redden, meer goed doen, en meer imperiums bouwen dan ik ooit in mijn leven zal bereiken. En daarnaast dus nog moeder zijn. Maar ik bedoel er ook iets anders mee;

In je ligt de kracht om kinderen te maken én om die hele boel achttien jaar in goede banen te leiden. Dat heeft God zo bedacht, dat je daar de resources voor meekrijgt. Als je geen kinderen hebt, heb je dat dus allemaal tot je beschikking! En ik ben niet super religieus (zie mijn frequente gebruik van de term OMG) maar in de bijbel staat dat je je talenten niet mag verspillen. Talenten, dat waren muntstukken in de Romeinse tijd. Dus die pot met goud waar jij opzit, daar heb je de Christelijke plicht over er iets goeds mee te doen.
En ze niet te verspillen, op te potten, weg te smijten, hun bestaan te ontkennen of allemaal te besteden aan Pizza Nutella bij Toon.

En die laatste hebben ze trouwens gedecimeerd tot beschaafde micro-pizza Nutella, dus daar had God sowieso al lang een stokje voor gestoken.

Die wist ook wel waar je anders voor zou gaan.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

Waarom ik nooit meer in maat 38 wil passen (maar ze wel bewaar)

29 januari 2017

’t Blijft natuurlijk altijd gissen, maar ik denk dat het ongeveer zo is gegaan; halverwege de 20 droomde ik dat ik dat ik bij de klantenservice van God kwam.
“Wat kan ik voor je doen?” vroeg hij.
“Ik wil graag een wat groter lichaam. Deze heeft er niet meer zo’n zin in. En ik ben er ook een beetje op uitgekeken.”
“Hier staat dat alles t nog doet,” sprak God.
Dit was voor het digitale tijdperk dus het werd bijgehouden in een groot bullet journal. Sinterklaas had er ook zo één.
“Ik neem alleen producten terug die niet goed functioneren.”
“Ik heb ’t even nagekeken,” zei ik.
“En ik mocht tot mijn 25e ruilen. Er stonden geen voorwaarden bij. En ik wil graag wat voller en ronder zijn. Zoals Marilyn Monroe. Of Madonna uit Desperately Seeking Susan, toen ze nog niet was afgetraind.”
God zuchtte.
“Luister eens, daar kan ik niet aan beginnen hoor. Dan heb ik ze hier straks allemaal staan.”
“Ik zal er twintig jaar niets over zeggen,” beloofde ik.
“Waar heb je t überhaupt voor nodig?” zei God.
Die eigenlijk al had besloten dat ik het zou krijgen, maar het toch zijn plicht vond mij te laten verantwoorden.
“Ik wil graag een klein seksgodinnetje worden. Met alles erop en eraan.”
God schudde meewarig zijn hoofd.
“Nou, mondje dicht dan. Want hier moet ik er echt niet teveel van hebben. Dan raakt de hele boel ontwricht.”
Voor de zekerheid gaf hij mij een memory spell, zodat ik me van het voorval precies twintig jaar niets meer zou herinneren. Hij werkte zo goed, dat ik ook vergat dat ik zelf om het lichaam had gevraagd, waardoor ik er helemaal niet echt blij mee was.

De kilo’s vlogen eraan, broeken begonnen te knellen, bh’s paste niet meer. Dit laatste duurde heel lang voor ik het doorhad zodat ook ik een tijd lang bij de 75% vrouwen hoorde die de verkeerde bh maat droeg.

In een half jaar tijd kwam ik een volle maat aan. In 2005 deed ik een succesvolle poging af te vallen, wat lukte. En ik vond het absoluut heerlijk! Die vlakke platte buik, die loszittende broeken.
De meeste kleren die ik nu nog bewaar die te klein zijn, komen uit die periode; toen ik tijdelijk 8 kilo lichter was. Maar ik heb ook nog een Marlène Dietrich broek van toen ik 24 was!

Na twintig jaar zit ik precies op het gewicht dat ik moet zijn om me helemaal geweldig te voelen, en weet ik ook weer ongeveer hoe het gegaan is.
Alleen; ik heb nog wel een doos vol broeken maat 38, strings in small en knellende bh’s. Die bh’s heb ik talloze keren gekocht omdat deze “nieuwe” maat in mijn hoofd was blijven zitten. Tot ver na mijn dunne periode, en ik allang weer was bijgegroeid.

Gevoed met de hoop er ooit in te passen heeft de doos talloze Marie Kondo aanvallen weerstaan. Maar nu is de situatie anders. Ik hoop er nooit meer in te passen.

Toch bewaar ik hem. Want als ik ooit weer zomaar pardoes zonder dieet of wat dan ook, in maat 38 pas, dan ben ik of heel ziek, en dan is het een fijne troost dat ik in elk geval een doos mooie kleren heb in mijn nieuwe maat.
Of ik heb God verleid, om nog één keertje – ah toe, ik zal niet meer terugkomen hierna – mij voor de afwisseling in een petite Franse courtisane te veranderen.

Nou, en die kan natuurlijk ook niet bloot over straat.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.