Beleef de 80s

Gerry the Cat
15 september, 2017
 

Ik miste alleen Gerry the Cat!
Er lagen wel twee volgeplakte Avantgarde agenda’s uit midden jaren 80, toen Avantgarde twee jaar een lijn schoolspullen uitbracht die denk ik ook van Gerry the Cat waren.
Maar zeker weten doe ik t niet.

Zelf had ik een Avantgarde dagboek; een hard schrift, zwarte cover met een mooi opgemaakte vrouw en een vlinder erop, en de letters AvantGarde.
Een beetje zoals je nu YouTube schrijft, met zo’n hoofdletter in het midden.
Wat ik nu heel raar vind, maar in de jaren 80 keek ik er blijkbaar niet van op. VanOp.

Ik heb de poster van de bubbelblazende meisjes al in mijn tienertijd weggedaan, en ik kan nergens een nieuwe vinden.
En op de tentoonstelling De jaren 80, in het Noordbrabants Museum in Den Bosch was er tot mijn spijt ook geen air brush art te koop in de museumshop op het einde.

Het was sowieso geen tentoonstelling waarbij ze het er te dik bovenop hadden gelegd.
In tegenstelling tot wat ik een keer in real life tegenkwam. Want ik ben halverwege jaren 90 een keer in Oost Duitsland geweest. Ik kwam in een eenvoudig restaurant, waar je frietjes en hamburgers kon bestellen. Het eten was goed, maar het was vooral de setting die het helemaal afmaakte;
alles strak wit, van plastic, en met fel rode bankjes van kunstleer.

Er was een jukebox en er hingen ingelijste zwart wit posters van Elvis Presley en Marilyn Monroe. Het was de jaren 80 versie van een jaren 50 retro look, en ik heb mijn ogen uitgekeken.
Dat was het moment dat ik me voor het eerst realiseerde dat ik ze eigenlijk echt heel leuk had gevonden, de jaren 8o. Met zijn Coca-Cola dekbedden, Miami Vice, frisse Tommy Hilfigger achtige kleuren pallet (of de neon look)
En natuurlijk met de volgeplakte agenda’s.

Hoewel ik in de jaren 90 nog niet wist dat de scrapboek agenda’s een gedateerd fenomeen zouden blijken. Ik dacht gewoon dat ik er zelf uitgegroeid was, omdat ik inmiddels studeerde.

Degene die me aanraadde naar deze tentoonstelling te gaan, wilde me eigenlijk wijzen op het werk van de Japanse kunstenares Chiharu Shiota, dat net als de jaren 80 tentoonstelling nog t/m 15 oktober te zien is.
Maar ik had niet echt een klik bij lyrisch bedoelde beschrijving die ik in mijn hoofd vertaalde als “kamer volgehangen met rode suikerspin.”
Blijkbaar was mijn vrij onbewogen reactie zichtbaar, dus toen vertelde ze mij over de jaren 80 tentoonstelling. Met een Achterwerk in de Kast- kast waar je zelf je filmpjes kunt opnemen. Veel aandacht voor schoudervulling, de eerste computer, Doe Maar.

“Daar ga ik absoluut heen!” gilde ik.

Ze zei me dat ik dan toch ook echt even bij Chiharu Shiota moest gaan kijken. Dat ging eigenlijk vanzelf, want je komt vanzelf langs de ruimte met de rode suikerspin.
Ik heb er even ingekeken.
Maar ik heb t gevoel dat wie voor de Jaren 80 komt, voorgoed verloren is. Daar krijg je geen echte kunst meer in.

Doe mij maar Gerry the Cat.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Oude Geheimen

16 juni, 2020
 
Ik weet zeker dat ik fan geworden ben van Bon Jovi, door Curry & Van Inkel.
 
Dat is nogal een boute uitspraak want in december 1986 werd Bon Jovi 24 uur per dag gedraaid op radio 3, maar toch weet ik zeker dat het You Give Love a Bad Name en Livin’ on A Prayer in combinatie met de vrijdagavond radioshow van Adam Curry en Jeroen van Inkel is geweest, waardoor die zaak voor 1 januari 1987 was beklonken.
 
Ik denk dat het kwam doordat het een moderne show was:
Het had enerzijds het jonge honderige dat van oudsher aan Radio Veronica kleefde, dat lange tijd een piratenzender was geweest en vanaf een schip uitzond.
Later werden ze legit en gaven ze een lekker dikke televisiegids uit, full-color, die voor meisjes van 14 een soort poort naar een nieuw universum vertegenwoordigde.
Wij hadden overigens thuis de VPRO gids, maar dit terzijde.
 
Maar enerzijds had omroep Veronica, van wie Curry en van Inkel was, dus al dat jonge honden imago.
En daarnaast was het qua techniek zijn tijd ver vooruit.
 
Dat is volgens mij pas na 2010 echt goed geanalyseerd, dat de basis van Curry en van Inkel een Amerikaanse manier van radio maken was, waar ook speciale apparatuur voor nodig was, die in Europa nog niet eens te koop was toen.
 
Naast de moderne, Amerikaanse aanpak, die natuurlijk beter met Bon Jovi resoneert dan pak m beet, de gemiddelde AVRO/TROS show, gaf ook host Adam Curry iedere Amerikaanse artiest nog een flinke lik stars and stripes erbij, door de namen op z’n Amerikaans uit te spreken.
 
In die tijd was hij de enige die dat kon of deed. Curry was in Amerika opgegroeid.
Muhdonnah.
Vèn Hélen.
En natuurlijk:
Bahn Djovi.
 
Dus al was Bahn Djovi december 1986 zelfs bij AVRO/TROS te horen:
Dat was niet waar het een blijvende indruk op me maakte.
Dat was op vrijdagavond tussen 19.00 en 22.00
 
You Give Love a Bad Name en Livin on a Prayer, stonden beide in de Top 40 vanaf december 1986. Gevolgd door Wanted Dead or Alive in mei 1987. Zeg maar net op het moment dat je dacht dat je van Bon Jovi af was.
De introductie van Bon Jovi in Nederland was dus een geavanceerde two-puncher, met in mei nog een klap na.
Niemand kon nog onder Bon Jovi uit.
 
En toch weet ik zeker dat dé blijvende “mark”, de kentering, en eigenlijk een Ontwaken waar menig yogi jaren voor op een berg moet zitten;
Dat die pas is gekomen toen ik hun bijbehorende album Slippery When Wet kreeg, in 1987.
 
Toen ik in 2018 voor het eerst weer naar Slippery ging luisteren, en ik de intro van Let It Rock hoorde – wat overigens pas decennia later duidelijk werd dat dit niet zozeer de intro van Let it Rock was maar een apart Bon Jovi nummer is, dat Pink Flamingos heet – toen was ik verbaasd over hoeveel seks David Bryan in Let it Rock (Pink Flamingos dus) uit een keyboard had weten te rammelen.
 
Luister hier naar Let it Rock op YouTube:
 
DAT was het moment dat Bon Jovi binnenkwam en nooit meer wegging.
Of ja, ze gingen wel weg, maar dat is een verhaal voor een andere keer.
Het had in elk geval niks met hen te maken.
 
Vandaag ben ik voor het eerst weer begonnen met yoga doen.
In het donker, met de cd die met Let it Rock zoveel impact maakte; Slippery When Wet
Het was heerlijk om yoga te doen, ik kan niet anders zeggen.
 
En of dit de eerste van de two-puncher was, de derde knock-out, of dat het vandaag al Pink Flamingo time was, en ik nu al solid zit voor de komende 33 jaar?
Wie zal het zeggen.
 
Net als het geheim van Curry en van Inkel, Bon Jovi, en Let it Rock,
zal ik dat waarschijnlijk pas over tientallen jaren kunnen duiden.
 

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Jaren 80 yoga or anything you fancy

11 januari, 2019

Love of my life, you’ve hurt me
You’ve broken my heart and now you leave me
Love of my life, can’t you see?
Bring it back, bring it back
Don’t take it away from me, because you don’t know
What it means to me

Love of my life – Queen.

Inmiddels deed ik al zo lang geen yoga meer, dat ik mezelf “yoga-vrij” kon noemen.
Toch wist ik dat het niet definitief was.
Het stoppen met lesgeven naar alle waarschijnlijkheid wel.
Mijn kracht ligt heel ergens anders: In het laten zien wat ik doe. De keuzes, de struggles, de visie. De grenzen, de compromisloosheid, maar ook de eindeloze mogelijkheden van wat je misschien “yoga” zou kunnen noemen.

Als ik erop terugkijk dan zie ik waar ik fout ben gegaan, of in elk geval een pad in ben geslagen waardoor ik vijftien jaar een beroep heb gehad dat niet “iets met mijn studie” was.
Wat een pré was.
Maar waardoor ik wel mijn eigen yoga ben kwijtgeraakt.

Het eerste aanknopingspunt voor het terugvinden van yoga, waren dan ook de jaren vóór ik een docentenopleiding deed.
Ik was begonnen met yoga omdat Madonna dat heel cool had gemaakt.
En ook toen ik in Groningen helemaal geen Ashtanga yoga kon vinden (wat zij deed), en uitkwam bij hatha yoga (wat ik als kind stom had gevonden) toen kon ik daar nog steeds prima mee uit de voeten.
Ik oefende iedere dag thuis op basis van oefeningen die we in de les hadden gedaan. En ik huurde boeken bij de bieb.
En het yogaboekje van mijn moeder.

In theorie kwam ik wel in aanraking met hoe yoga “hoorde”, maar ik volgde maar 1 yogales in de week en bij een juf die ik heel leuk vond.
Haar energie sloot heel goed aan bij mijn idee van yoga. En dat was voor mij het belangrijkste.

De juffen die ik daarna kreeg (mijne verhuisde) pasten helemaal niet meer zo goed bij me, maar ze zaten mijn eigen invulling van yoga ook niet in weg.
Achteraf kan ik zeggen dat ik drie jaar in mijn zelfgemaakte yogabubbel heb gewoond.
En dat ik die ergens along the way ben kwijtgeraakt.

Mijn analyse van deze beginperiode 1998-2001 was voor mij belangrijk om te beseffen dat ik terug moest gaan naar die tijd. Hier lag de sleutel.
Maar helaas sloeg de vlam niet in de pan.
Ook de wetenschap dat ik eind jaren 90 helemaal door het dolle heen zou zijn geweest als ze toen dat brede aanbod van yoga op YouTube hadden gehad! En dat Asthanga yoga daar gewoon te vinden is. Zelfs dat kon me allemaal nog niet motiveren te gaan oefenen.
Het bleef stil op de yogamat.

Maar inmiddels ben ik nog verder teruggegaan in de tijd, en daar heb ik mijn mojo gevonden. Ik ben naar de jaren 80 gegaan; mijn middelbare schooltijd met Bon Jovi, Curry en van Inkel, de Club, en de art van Gerry the Cat.
Zie poster van de bellenblazende vrouwen.

Een paar jaar geleden organiseerde het Noordbrabants museum in Den Bosch een jaren 80 tentoonstelling en ik vond het geweldig.
Ik heb toen mijn fascinatie opgepakt.

Andere belangrijke ijkpunten waren de film Atomic Blonde uit 2017 die zich afspeelt in 1989 en de film Bohemian Rhapsody over Queen, die nog steeds draait en die ik inmiddels 9 keer gezien heb.
Misschien heeft die 9e keer uiteindelijk wel de magic trick gedaan.
Want ik ben er!

Ik kijk Bon Jovi documentaires op YouTube, en luister Curry en van Inkel.
Ik heb een yogadagboek gemaakt met de bellenblazende airbrush van Gerry de Cat.
Ik draag veel wit met fel rood of blauw. Of met zwart. Ik heb glanzend witte DocMartens achtige boots gekocht en Freddie Mercury’s pilotenbril.
Al met al is het januari 2019 en ik zie eruit alsof ik zo van de pagina van de Club ben gewandeld.
En zo doe ik yoga.
Dit is mijn idee van yoga.

Mijn idee van mezelf en hoe ik mijn leven inricht. Dus stel ik me voor dat ik als 16 jarige s avonds yoga doe, op mijn zoldertje.
Ik ben begonnen met de Yoga with Adriene 30 Day Yoga Challenge editie 2019.
Maar als je eenmaal jouw idee van yoga hebt gevonden, kun je iedere yoga doen, en iedere les volgen, bij iedere docent.
Wat je maar wilt!
Zolang je idee van yoga er maar is – Big Picture.
Dan zou je in theorie zelfs alsnog een yogaopleiding kunnen doen.

Zolang maar duidelijk is wie de Love of Your Life is. 

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.