Love M; ik hou van Madonna

15 februari, 2017

In het kader van Valentijnsdag schrijf ik voor het M Yoga blog vier dagen over alles waar ik van hou dat begint met de letter M.
Aflevering 4 (slot); Madonna.

Misschien denk je dat het altijd dikke mik is geweest tussen Madonna en mij. Ik heb tenslotte de ideale leeftijd, aangezien ik in de pubertijd kwam in het jaar dat Madonna opkwam.
Maar dan vergeet je iets!
Madonna is namelijk niet altijd Madonna.
Schrikbarend analoog aan het beroemde Madonna-hoer complex uit de psychologie, zijn er namelijk twee Madonna’s.

De ene is de leuke Madonna. Dan heeft ze haar haar wild, is ze seksueel expliciet en voel je je bij iedere knipoog persoonlijk empowered to rule the world.

De andere is de getrouwde Madonna. Dan heeft ze haar haar netjes, schrijft ze kinderboeken en zingt ze liedjes waar je de kleutertjes blij mee maakt.

Van begin 1986 tot zomer 1990 was ze de nette Madonna.
Ik weet dat mensen haar 1989 Like a Prayer album (met onder meer Express Yourself) geweldig vonden, maar er stond op Cherish op; een lied waar het glazuur van je tanden spat, zo zoet.
Dus ik deed het er niet voor. Dansen met je spaghetti bandjes in de kerk, met brandende kruisen en een zwarte Jezus, was not going to make make up for Live to Tell, de 1986 ballad waarbij ze een jurk had die ze op de Veluwe nog mogen dragen.

Het was pas toen Madonna in 1990 haar zegetocht begon van Dick Tracey film, Blond Ambition Tour, In Bed With Madonna docu, Erotica Album én het boek SEX dat ik wist;
“She’s BACK!”
Niet dat ik haar muziek al kocht.
Dat kon ook niet want ik was in de tussenliggende jaren een hardrockertje geworden.

Maar in 1994 was mijn liefde voor Guns n Roses zo n beetje uitgewoed en vroeg (en kreeg) ik het album Bedtime Stories. En ik draaide het grijs. Daarna moesten we met z’n allen weer even onze adem inhouden tijdens het Evita tijdperk maar dit werd in 1998 ruimschoots beloond met haar definitieve geniale album Ray of Light.

Ook tijdens het Guy Ritchie tijdperk viel ik af en toe bijna van mijn geloof. Temeer daar ze in die tijd vaak samenwerkte met Amerikaanse producers die ik totaal niet trok. Als ze de Europese sound koos, dan beviel t mij beter.

Inmiddels is Madonna al weer jaren single, en komt wie aan Madonna komt aan mij. Ik snap ook niet dat ze geen self-help en inspiratieboeken schrijft, of geen online coachingsprogramma’s gaat verkopen because Man! Would they sell! 
Als er iemand empowering is, is zij het.

Dus als je mij binnenkort ziet, met mijn life-nailing yoga videobundel, en het Mindset programma waarmee je als solitaire vrouw de lifestyle creëert waarbij de mannen aan je voeten liggen, weet dan dat er maar één reden is dat ik dit doe;
Madonna zelf had helaas iets beters te doen.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Waarom ik nooit meer in maat 38 wil passen (maar ze wel bewaar)

29 januari 2017

’t Blijft natuurlijk altijd gissen, maar ik denk dat het ongeveer zo is gegaan; halverwege de 20 droomde ik dat ik dat ik bij de klantenservice van God kwam.
“Wat kan ik voor je doen?” vroeg hij.
“Ik wil graag een wat groter lichaam. Deze heeft er niet meer zo’n zin in. En ik ben er ook een beetje op uitgekeken.”
“Hier staat dat alles t nog doet,” sprak God.
Dit was voor het digitale tijdperk dus het werd bijgehouden in een groot bullet journal. Sinterklaas had er ook zo één.
“Ik neem alleen producten terug die niet goed functioneren.”
“Ik heb ’t even nagekeken,” zei ik.
“En ik mocht tot mijn 25e ruilen. Er stonden geen voorwaarden bij. En ik wil graag wat voller en ronder zijn. Zoals Marilyn Monroe. Of Madonna uit Desperately Seeking Susan, toen ze nog niet was afgetraind.”
God zuchtte.
“Luister eens, daar kan ik niet aan beginnen hoor. Dan heb ik ze hier straks allemaal staan.”
“Ik zal er twintig jaar niets over zeggen,” beloofde ik.
“Waar heb je t überhaupt voor nodig?” zei God.
Die eigenlijk al had besloten dat ik het zou krijgen, maar het toch zijn plicht vond mij te laten verantwoorden.
“Ik wil graag een klein seksgodinnetje worden. Met alles erop en eraan.”
God schudde meewarig zijn hoofd.
“Nou, mondje dicht dan. Want hier moet ik er echt niet teveel van hebben. Dan raakt de hele boel ontwricht.”
Voor de zekerheid gaf hij mij een memory spell, zodat ik me van het voorval precies twintig jaar niets meer zou herinneren. Hij werkte zo goed, dat ik ook vergat dat ik zelf om het lichaam had gevraagd, waardoor ik er helemaal niet echt blij mee was.

De kilo’s vlogen eraan, broeken begonnen te knellen, bh’s paste niet meer. Dit laatste duurde heel lang voor ik het doorhad zodat ook ik een tijd lang bij de 75% vrouwen hoorde die de verkeerde bh maat droeg.

In een half jaar tijd kwam ik een volle maat aan. In 2005 deed ik een succesvolle poging af te vallen, wat lukte. En ik vond het absoluut heerlijk! Die vlakke platte buik, die loszittende broeken.
De meeste kleren die ik nu nog bewaar die te klein zijn, komen uit die periode; toen ik tijdelijk 8 kilo lichter was. Maar ik heb ook nog een Marlène Dietrich broek van toen ik 24 was!

Na twintig jaar zit ik precies op het gewicht dat ik moet zijn om me helemaal geweldig te voelen, en weet ik ook weer ongeveer hoe het gegaan is.
Alleen; ik heb nog wel een doos vol broeken maat 38, strings in small en knellende bh’s. Die bh’s heb ik talloze keren gekocht omdat deze “nieuwe” maat in mijn hoofd was blijven zitten. Tot ver na mijn dunne periode, en ik allang weer was bijgegroeid.

Gevoed met de hoop er ooit in te passen heeft de doos talloze Marie Kondo aanvallen weerstaan. Maar nu is de situatie anders. Ik hoop er nooit meer in te passen.

Toch bewaar ik hem. Want als ik ooit weer zomaar pardoes zonder dieet of wat dan ook, in maat 38 pas, dan ben ik of heel ziek, en dan is het een fijne troost dat ik in elk geval een doos mooie kleren heb in mijn nieuwe maat.
Of ik heb God verleid, om nog één keertje – ah toe, ik zal niet meer terugkomen hierna – mij voor de afwisseling in een petite Franse courtisane te veranderen.

Nou, en die kan natuurlijk ook niet bloot over straat.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom je moet nadenken voor je monogaam wordt. (en nadenken misschien niet het juiste woord is)

26 januari 2017

Ik kwam een foto tegen van Madonna en Rosanna Arquette. Madonna “verbeeldt” een wilde avontuurlijke vrouw (de haakjes staan voor – zo heel veel acteren was daar niet voor nodig) en Rosanna verbeeldt een daarvan dromende huisvrouw.
De foto is voor Rolling Stone Magazine, maar geïnspireerd op hun film Desperately Seeking Susan (1985).

Uiteraard spat Madonna van het scherm. Maar Rosanna sprankelt pas als ze net doet alsof ze Madonna/Susan is. Ze draagt Madonna’s jasje, loopt op Madonna’s laarsjes, en opent de ronde koffer waar doodshoofden op geschilderd zijn terwijl ze een onaangestoken sigaret in haar mond heeft hangen.
En echt tot bloei komt Rosanna pas als ze op de grond op een matras in een verder leeggeroofd New York’s appartement vrijt met iemand die denkt dat zij Madonna is.
Maar aan het begin van de film is ze ongelukkig en voelt Rosanna zich opgesloten in haar huwelijk met een verkoper van badkuipen.
Kan ik mij alles bij voorstellen.

Het is niet met zekerheid te zeggen maar ik denk dat deze film, die ik op de prille leeftijd van 13 lentes jong zag, beeldbepalend is geweest voor wie ik wilde zijn. Madonna natuurlijk. Het was voor mij zo klaar als een klontje dat trouwen en in de suburbs wonen de dood in de pot was. Ik ging liever vrijen met vreemde mannen in een opwindende nieuwe omgeving.

De film deed het niet erg goed in Nederland. Wat misschien verklaart waarom er behoorlijk veel vrouwen van mijn leeftijd getrouwd zijn en in de suburbs zijn gaan wonen. En er maar heel weinig Madonna zijn geworden.
Nu voert het voor hier te ver om uit te leggen waarom ik toch nog vaak rakelings langs het Rosanna-pad gescheerd heb en het erg lang heeft geduurd voor ik zo heerlijk in mijn vel zat als Madonna destijds. Maar inmiddels kan ik dus wél zeggen dat het goed is gekomen met mij. En dat ik ben geworden wie ik zei dat ik wilde worden.
Behalve dan één ding.
Ik ben wel monogaam.
Of serieel monogaam misschien, tot het niet meer spannend is.
Ik kan de onrust niet aan van van alles door elkaar, maar ik hoef niet te trouwen ofzo. Zo veilig hoeft het nou ook weer niet. 

Maar dit verhaal gaat over de mensen die per ongeluk Rosanna zijn geworden of badkuipenverkoper, in de suburbs wonen, en wel ooit de belofte hebben gedaan monogaam te zijn. Waarschijnlijk om voor de kinderen een stabiele basis te bieden. Wat ik een ijzersterke reden vind dus- chapeau! Heddegijkids, dan hou t allemaal binnenshuis. Ik vind dat een goede vuistregel. Ik weet niet of t haalbaar is, maar als regel snap ik t. Bovendien heb ik niet de ervaring om je ook maar iets te vertellen over hoe je er anders handen en voeten aan moet geven, dus kan ik je niet helpen.

Maarrrrr
stel
je bent single
of je hebt een relatie maar geen kinderen, of ze zijn al een stuk groter.
Heb je je dan wel eens afgevraagd wat jouw seksualiteit eigenlijk is?
Weet je, het is een beetje als met religie. Iedereen die een religie heeft die hetzelfde is als zijn ouders dat vind ik niet overtuigend. Dat heeft toch een beetje de zweem van dat je niet echt zelf op ’t idee gekomen bent.
Zo is het met seks ook.

Er zijn heel veel vrouwen en mannen die denken dat ze alleen functioneren als hun partner ze trouw is. Dat ze hun seksualiteit onderdrukken om de relatie vorm te kunnen geven (als een soort ruilmiddel) én dat de monogame relatie misschien niet ideaal is, maar wel de minst slechte van alle kwaden. Een beetje zoals dat democratie de minst slechte van alle bestuursvormen is. (dat is niet zo- dat is dat Marianne Thieme baas van de wereld is, maar dit terzijde)
Maar is dit wel zo?

Ik dacht bijvoorbeeld altijd dat ik niét monogaam was.
Want monogaam zijn was burgerlijk wat al genoeg reden is om het niet te willen zijn. Maar inmiddels weet ik dat mijn seksuele voorkeuren zo ingewikkeld zijn (ik leg t je zo uit) dat ik denk; OMG! Waarschijnlijk zit t bij andere mensen ook veel ingewikkelder in elkaar dan ze denken, maar weten ze dat helemaal niet!

En als je jezelf in een monogame relatie duwt, die geen ruimte heeft om te ontdekken hoe je in elkaar zit, dan kom je er dus ook nooit achter hoe het zit.
Dit is dus mijn seksualiteit;
DISCLAIMER
ik heb geen extreme smaak ofzo maar
NIET VERDER LEZEN ALS JE NIETS OVER SEKS WILT WETEN
of over mijn seksualiteit
niet doen


echt niet doen he? er is geen nazorg ofzo hoor
..
..
Ok, hier gaan we.

1 ik ben heel erg geestelijk ingesteld.
Dus de context/ de opwinding/ het verhaal. Dit maakt ook dat ik kan vrijen nadat de verliefdheid over is, omdat we de context/het verhaal natuurlijk voor een groot deel zelf invullen. En ik heb ook geestelijke relaties, waarbij we wel mentaal intiem zijn, maar fysiek niet omdat ik daar geen klik voel.

2 mijn lichaam heeft haar eigen voorkeuren.
Niet alleen mijn geest heeft een brede smaak, ook fysiek kan/kon ik opwinding voelen bij mannen waarvan ik denk; wat moet ik daar nou mee?
Sinds ik me erbij heb neergelegd dat dat vriendjes van mijn lichaam waren (en van één deel in het bijzonder), heb ik er geen moeite meer mee dat niet iedere relatie de prins op het witte paard was.

3 ik hou absoluut niet van one night stands.
De enige keren dat ik die heb gehad was omdat de man een vriendin had en dat niet zei tegen mij, en ik er jaren laten achterkwam waarom hij zo stom deed achteraf.
Dit is tevens een gouden tip voor als jij een enorme klik voelt en hij/zij niet doorzet of ineens uit beeld is. Er is dus een ander in t spel waar hij/zij je niet over heeft verteld.

4 ik hou van spannende partners
Dit is een hele belangrijke. t Is juist deze voorkeur waarvan ik denk dat meerdere mensen hem hebben, maar waar totaal geen aandacht voor is. Waarschijnlijk omdat ik zelf monogaam ben, heb ik een sterke voorkeur voor spannende mannen. Mannen waarvan ik bijna of helemaal zeker weet dat ze níet monogaam zijn.
Want dat houdt t spannend!
Dan kan ik lekker mono zijn, en hij houdt het mysterie in stand doordat ik niet weet of hij liegt, of waar hij is geweest. Voor mij is dat ideaal.

Ik vind t ook heel vreugdevol en opwindend, t idee dat hij met iemand anders is. Dat heet compersie, of in t Engels compersion.

Compersie is het omgekeerde van jaloezie, namelijk dat je t leuk vindt!
Nou, zeg nou zelf- daar had je toch nog nooit van gehoord?
Terwijl t zo’n groot verschil heeft gemaakt, nu ik dit voor mezelf weet!
Ik ben monogaam, maar ik heb een partner nodig die dat niet is.
Daar was ik nooit achter gekomen als ik Desperately Seeking Susan niet had gezien en mezelf (nog steeds/ weer/ voor het leven) had begraven in een monogame relatie.
These things take time.

Dus daarom wil ik je als het ware “waarschuwen” voor monogamie, als ruilmiddel van ik-blijf-jou-trouw-en-jij-mij. Nogmaals- als er kids zijn, snap ik dat je keuzes moet maken in hoe ingewikkeld je t leven wilt maken. Maar verder is het enige dat je echt moet weten hoe je zelf in werkelijkheid in elkaar zit, en dan daar de goede partner bijzoeken. Of de verkeerde, maar dan weet je ieg wat jullie trouble area gaat worden.

Ik heb een spannende man nodig, ik weet dat nu.

En stel nou dat jij erachter komt dat je gewoon wél van one-night stands houdt, accepteer dat dan niet als een slechte eigenschap maar als een kwaliteit. Als een stukje van de puzzel van je seksuele identiteit. Jij brengt een grote, misschien wel tot de rand gevulde, pot met spanning mee.
En dat is een echte asset voor een relatie – dat is een pot met zuurstof!
Want (at the risk of going overboard); niets gaat zo snel rotten als stilstaand water.
En als jij zuurstof toevoegt door vreemd te gaan – volgens mij echt letterlijk met het gevoel dat je naar lucht hapt en eindelijk weer kunt ademen of zit ik ernaast? – dan wordt het dus tijd dat jouw daad erkend wordt als een kwaliteit.
En niet in de laatste plaats door jezelf.

Rosanna bleef bij de vreemde in het appartement.
Haar man stond er wel even van te kijken. Hij begreep het ook niet. Ze waren toch gelukkig samen?

Maar Rosanna had geproefd van haar ware identiteit, en wilde niet meer terug.
Dus dat is mijn enige waarschuwing;
je weet van t non-monogame relatie pad nooit waar het eindigt, en teruggaan kan niet.
Dat maakt t juist zo spannend.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.