Wat een hoog sensitieve levensgenieter anders doet (behalve overgeven bij de term hoog sensitief)

20 februari, 2017

We kwamen erachter in een les die al raar begonnen was. Iedereen had die dag iets ontregelends of ronduit traumatisch meegemaakt.
“Wist je dat hoog sensitiviteit ook autistische trekjes heeft?” zei iemand.
Basically ZOMAAR. Want het ging helemaal niet over hoog sensitiviteit.
Er waren wel twee aanwezigen die het Paay filmpje hadden gezien en daardoor aangeslagen waren. Misschien dat het daardoor kwam. Anyway, zo lag het onderwerp dus op tafel.
Hoog sensitiviteit.
Autisme.

Een paar maanden geleden had ik nog een email gestuurd aan mijn zusje die psycholoog is, omdat ik een artikel las over autisme bij vrouwen en dacht;
“OMG dat ben ik!!!!”
Met de nodige slagen om de arm zei mijn zusje dat ik niet autistisch was. Maar ze herkende wel het beeld. Ik wist niet in hoeverre dit geruststellend was.

Dus in die rare les bleek dat ik niet alleen zelf autistisch gedrag vertoonde, iets wat ik zelf inmiddels al had geduid als hoog sensitief. Ook bleken alle anderen in de les hoog sensitief óf autistisch te zijn.
“Ik had mijn studio beter voor autistische levensgenieters kunnen maken,” zei ik.
Hoewel dat blijkbaar niet nodig was, omdat deze vanzelf de enige waren die de weg naar mij wisten te vinden.
“Ik denk dat hoog sensitieve mensen sowieso meer van de yoga zijn,” zei degene die het onderwerp ter sprake had gebracht.
Dat klopt natuurlijk. Anders hadden we wel bij de voetbalvereniging gezeten. Of bij de motorclub die iedere maand boven onze studio clubavond houdt.

Misschien toch handig om even te vermelden dat de term hoog sensitief, net als het wonderlijke “Indigo kinderen”(??!!), geen enkele wetenschappelijke basis heeft. Mede omdat het aantal mensen dat zich erin herkent gewoon veel te groot is. “De hoog sensitieven zelf” (1 boek en honderdduizend YouTube filmpjes) hebben het al over;
“Het is heel zeldzaam. Het komt maar bij 20% voor.”
Zelfs als we dát door hun zelf gegeven getal aanhouden, dan nog is dat veel te hoog om specifiek te zijn.

Je kunt hoog sensitiviteit dus wel gebruiken als aanknopingspunt om je leven beter in te richten, maar bijzonder is het niet.
Twintig procent; Dat zijn hele volksstammen.

De reden dat ik me jaren heb “verzet” tegen de term hoog sensitief, is dat ik niet hou van alles wat ook maar enigszins riekt naar excuus briefjes om niet normaal aan het leven mee te hoeven doen.
Wat niet wil zeggen dat ik vind dat je normaal aan het leven mee moet doen. Juist niet!
Dat lijkt me bijzonder onverstandig.

Kijk hoeveel mensen grondig ongelukkig zijn en je ziet dat gewoon aan het leven meedoen zo ongeveer het domste is wat je kunt doen.  
Maar de crux is; je verantwoordelijkheid is groter dan uitvinden welke aandoening je hebt zodat je niet hoeft te functioneren in de maatschappij.

Ik ga nu vast weinig subtiel de boodschap van deze column naar je toeschreeuwen. Dus als je hoog sensitief bent moet je even je oren dichtdoen.
OWN WHO YOU ARE!!!

Door na te gaan waar je kracht ligt, waar je energie verliest, wat je uit jezelf doet en waar je met tien paarden naartoe getrokken moet worden, krijg je een veel scherper persoonlijkheidsprofiel dan jezelf verschuilen achter een generieke term.

Maar de meeste mensen hebben hier moeite mee. Om zonder doktersverklaring of andere permission slip, zichzelf te zijn. En er is maar één slag dat het vanzelf doet; de levensgenieter.

Een levensgenieter is een term waar nog niemand een boek over heeft geschreven, maar als ik dat zou doen, zou ik bewijs vinden dat 20% van de mensen het is. Een levensgenieter is te beschrijven als iemand die een duidelijk besef heeft van het verschil tussen genot en pijn. En ervoor zorgt dat het leven zoveel mogelijk het eerste is, en zo min mogelijk het laatste.
Een levensgenieter gaat dus niet naar feestjes, concerten, of kerstdiners met schoonmoeders, tenzij hij of zij daar genot aan beleeft.

Hoewel ik al tien jaar niet meer naar bruiloften ga, vijf jaar niet naar gewone feesten, en ook mijn verjaardag inmiddels in high-class 1-op-1 dates heb gegoten, maak ik nog wel eens een foutje.
Guns n Roses komt deze zomer naar Nijmegen en ik wilde daar naartoe maar ik had geen geld voor een VIP kaart; Het enige kaartje waar je op de dag zelf niet in een rij hoeft te staan, gegarandeerd in de Golden Cirle komt, en je nooit verloren voelt als je alleen wilt gaan.

Pas weken later realiseerde ik me dat ik er eigenlijk helemaal niet rouwig om was. Dat zelfs een VIP kaartje meer een soort Pavlov jaren negentig effect opriep, samen met tot vijf uur s ochtends in de Blauwe Engel zitten, dan dat ik er nou echt naar uitkeek om te gaan. Ik was klaar met concerten.

En daar heb ik helemaal geen permission slip voor nodig.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Love M; ik hou van Madonna

15 februari, 2017

In het kader van Valentijnsdag schrijf ik voor het M Yoga blog vier dagen over alles waar ik van hou dat begint met de letter M.
Aflevering 4 (slot); Madonna.

Misschien denk je dat het altijd dikke mik is geweest tussen Madonna en mij. Ik heb tenslotte de ideale leeftijd, aangezien ik in de pubertijd kwam in het jaar dat Madonna opkwam.
Maar dan vergeet je iets!
Madonna is namelijk niet altijd Madonna.
Schrikbarend analoog aan het beroemde Madonna-hoer complex uit de psychologie, zijn er namelijk twee Madonna’s.

De ene is de leuke Madonna. Dan heeft ze haar haar wild, is ze seksueel expliciet en voel je je bij iedere knipoog persoonlijk empowered to rule the world.

De andere is de getrouwde Madonna. Dan heeft ze haar haar netjes, schrijft ze kinderboeken en zingt ze liedjes waar je de kleutertjes blij mee maakt.

Van begin 1986 tot zomer 1990 was ze de nette Madonna.
Ik weet dat mensen haar 1989 Like a Prayer album (met onder meer Express Yourself) geweldig vonden, maar er stond op Cherish op; een lied waar het glazuur van je tanden spat, zo zoet.
Dus ik deed het er niet voor. Dansen met je spaghetti bandjes in de kerk, met brandende kruisen en een zwarte Jezus, was not going to make make up for Live to Tell, de 1986 ballad waarbij ze een jurk had die ze op de Veluwe nog mogen dragen.

Het was pas toen Madonna in 1990 haar zegetocht begon van Dick Tracey film, Blond Ambition Tour, In Bed With Madonna docu, Erotica Album én het boek SEX dat ik wist;
“She’s BACK!”
Niet dat ik haar muziek al kocht.
Dat kon ook niet want ik was in de tussenliggende jaren een hardrockertje geworden.

Maar in 1994 was mijn liefde voor Guns n Roses zo n beetje uitgewoed en vroeg (en kreeg) ik het album Bedtime Stories. En ik draaide het grijs. Daarna moesten we met z’n allen weer even onze adem inhouden tijdens het Evita tijdperk maar dit werd in 1998 ruimschoots beloond met haar definitieve geniale album Ray of Light.

Ook tijdens het Guy Ritchie tijdperk viel ik af en toe bijna van mijn geloof. Temeer daar ze in die tijd vaak samenwerkte met Amerikaanse producers die ik totaal niet trok. Als ze de Europese sound koos, dan beviel t mij beter.

Inmiddels is Madonna al weer jaren single, en komt wie aan Madonna komt aan mij. Ik snap ook niet dat ze geen self-help en inspiratieboeken schrijft, of geen online coachingsprogramma’s gaat verkopen because Man! Would they sell! 
Als er iemand empowering is, is zij het.

Dus als je mij binnenkort ziet, met mijn life-nailing yoga videobundel, en het Mindset programma waarmee je als solitaire vrouw de lifestyle creëert waarbij de mannen aan je voeten liggen, weet dan dat er maar één reden is dat ik dit doe;
Madonna zelf had helaas iets beters te doen.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Love M; ik hou van Max

Max vanmorgen op de bank in zijn ochtendslaapje. Ik heb hem niet wakker geknuffeld maar dat kostte wel heel veel zelfbeheersing.

14 februari, 2017

In het kader van Valentijnsdag schrijf ik voor het M Yoga blog vier dagen over alles waar ik van hou dat begint met de letter M.
Aflevering 3; Max.

Er zijn twee mogelijkheden. Ik ben er nog niet uit welke het is.

Mogelijkheid één; Max wordt iedere dag liever.
Hiervoor is bewijs. Want hoewel hij altijd aanhankelijk is geweest slaapt hij bijvoorbeeld sinds eind 2013 ónder de dekens. Lepeltje-lepeltje. En sinds vorig jaar geeft hij kusjes, waarbij hij met zijn uitstekende hoektand langs je mond schraapt.

Of, mogelijkheid twee; Max went niet.
Dat je iedere keer wel denkt dat je inmiddels weet hoe dat pluizige mannetje eruit ziet. En dat “piep” zeggen in plaats van “miauw” ook maar voor een bepaalde tijd charmant zal zijn. En je er toch iedere keer weer intrapt. Dat je hem iedere keer oppakt en zegt; “Oh jij bent echt té lief hè? En weten we ook waarom dat is? Nee dat weten we niet hè? Ik denk dat jouw vader en je moeder je zo hebben gemaakt. Maar wie zal het zeggen.”
Hoppa, daar ga je weer.
Max went niet.

Inmiddels heb ik Max’ gezondheid stabiel, zelfs zonder antibiotica op dit moment. Hij had een paar dagen zijn medicijnen uitgespuugd en toen heb ik er maar een weekje drugs vakantie van gemaakt. Dat doen ze bij mensen ook vaak. Daar deed hij t zo goed op, dat hij van de dokter op vakantie mag blijven. Weer met de medicijnen beginnen kan altijd nog.
“Het gaat erom dat hij een beetje lollig leven heeft.”

Eén keer in de twee dagen ofzo voelt Max zich zo goed dat hij spookjes gaat jagen. Dan stuitert hij door het huis en maakt rare geluiden. Soms doet hij dat midden in de nacht.

Dat is het allerlolligst.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Jaren 80 yoga or anything you fancy

11 januari, 2019

Love of my life, you’ve hurt me
You’ve broken my heart and now you leave me
Love of my life, can’t you see?
Bring it back, bring it back
Don’t take it away from me, because you don’t know
What it means to me

Love of my life – Queen.

Inmiddels deed ik al zo lang geen yoga meer, dat ik mezelf “yoga-vrij” kon noemen.
Toch wist ik dat het niet definitief was.
Het stoppen met lesgeven naar alle waarschijnlijkheid wel.
Mijn kracht ligt heel ergens anders: In het laten zien wat ik doe. De keuzes, de struggles, de visie. De grenzen, de compromisloosheid, maar ook de eindeloze mogelijkheden van wat je misschien “yoga” zou kunnen noemen.

Als ik erop terugkijk dan zie ik waar ik fout ben gegaan, of in elk geval een pad in ben geslagen waardoor ik vijftien jaar een beroep heb gehad dat niet “iets met mijn studie” was.
Wat een pré was.
Maar waardoor ik wel mijn eigen yoga ben kwijtgeraakt.

Het eerste aanknopingspunt voor het terugvinden van yoga, waren dan ook de jaren vóór ik een docentenopleiding deed.
Ik was begonnen met yoga omdat Madonna dat heel cool had gemaakt.
En ook toen ik in Groningen helemaal geen Ashtanga yoga kon vinden (wat zij deed), en uitkwam bij hatha yoga (wat ik als kind stom had gevonden) toen kon ik daar nog steeds prima mee uit de voeten.
Ik oefende iedere dag thuis op basis van oefeningen die we in de les hadden gedaan. En ik huurde boeken bij de bieb.
En het yogaboekje van mijn moeder.

In theorie kwam ik wel in aanraking met hoe yoga “hoorde”, maar ik volgde maar 1 yogales in de week en bij een juf die ik heel leuk vond.
Haar energie sloot heel goed aan bij mijn idee van yoga. En dat was voor mij het belangrijkste.

De juffen die ik daarna kreeg (mijne verhuisde) pasten helemaal niet meer zo goed bij me, maar ze zaten mijn eigen invulling van yoga ook niet in weg.
Achteraf kan ik zeggen dat ik drie jaar in mijn zelfgemaakte yogabubbel heb gewoond.
En dat ik die ergens along the way ben kwijtgeraakt.

Mijn analyse van deze beginperiode 1998-2001 was voor mij belangrijk om te beseffen dat ik terug moest gaan naar die tijd. Hier lag de sleutel.
Maar helaas sloeg de vlam niet in de pan.
Ook de wetenschap dat ik eind jaren 90 helemaal door het dolle heen zou zijn geweest als ze toen dat brede aanbod van yoga op YouTube hadden gehad! En dat Asthanga yoga daar gewoon te vinden is. Zelfs dat kon me allemaal nog niet motiveren te gaan oefenen.
Het bleef stil op de yogamat.

Maar inmiddels ben ik nog verder teruggegaan in de tijd, en daar heb ik mijn mojo gevonden. Ik ben naar de jaren 80 gegaan; mijn middelbare schooltijd met Bon Jovi, Curry en van Inkel, de Club, en de art van Gerry the Cat.
Zie poster van de bellenblazende vrouwen.

Een paar jaar geleden organiseerde het Noordbrabants museum in Den Bosch een jaren 80 tentoonstelling en ik vond het geweldig.
Ik heb toen mijn fascinatie opgepakt.

Andere belangrijke ijkpunten waren de film Atomic Blonde uit 2017 die zich afspeelt in 1989 en de film Bohemian Rhapsody over Queen, die nog steeds draait en die ik inmiddels 9 keer gezien heb.
Misschien heeft die 9e keer uiteindelijk wel de magic trick gedaan.
Want ik ben er!

Ik kijk Bon Jovi documentaires op YouTube, en luister Curry en van Inkel.
Ik heb een yogadagboek gemaakt met de bellenblazende airbrush van Gerry de Cat.
Ik draag veel wit met fel rood of blauw. Of met zwart. Ik heb glanzend witte DocMartens achtige boots gekocht en Freddie Mercury’s pilotenbril.
Al met al is het januari 2019 en ik zie eruit alsof ik zo van de pagina van de Club ben gewandeld.
En zo doe ik yoga.
Dit is mijn idee van yoga.

Mijn idee van mezelf en hoe ik mijn leven inricht. Dus stel ik me voor dat ik als 16 jarige s avonds yoga doe, op mijn zoldertje.
Ik ben begonnen met de Yoga with Adriene 30 Day Yoga Challenge editie 2019.
Maar als je eenmaal jouw idee van yoga hebt gevonden, kun je iedere yoga doen, en iedere les volgen, bij iedere docent.
Wat je maar wilt!
Zolang je idee van yoga er maar is – Big Picture.
Dan zou je in theorie zelfs alsnog een yogaopleiding kunnen doen.

Zolang maar duidelijk is wie de Love of Your Life is. 

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Hoe ik mezelf gretig in de duisternis stortte op de meest crispy dag van het jaar

1 januari, 2018

Dit was hoe ik dacht dat 1 januari zou verlopen; Ik zou uitgerust en highly excited wakker worden in dit frisse nieuwe jaar. Ontbijtje erbij, en dan een mooie wandeling maken in de verse sneeuw en het eerste dier dat ik zou zien zou mijn totemdier worden van 2018. Misschien was het wel een vos!

Deze inspirerende manier van het jaar beginnen had ik niet van mezelf, maar van Elizabeth Gilbert. Jaren geleden schreef zij een blogpost over dat 1 januari haar favoriete dag van het jaar was, omdat ze het gevoel kreeg dat ze van God een nieuw jaar kreeg en ze bijna wilde gniffelen;
“Did you see what I did with the last one?!”
Eén januari was licht en vreugdevol.

Nu hoe het echt ging.

Ik werd blij en fris wakker. Dit was het enige agendapunt dat volgens plan verliep. Vervolgens werd ik indringend aangekeken door mijn totemdier van 2005 tot heden, Max, dat ik op moest staan om acht uur gegaarde kip op zijn schoteltje te leggen.
Ik ging met een ontbijtje aan mijn roze bureautje zitten en begon aan mijn ideale dagplanning voor 2018. De dingen die ik iedere dag wilde doen, om van 2018 een topjaar te maken. Onder andere twee uur yoga per dag. Dat was eerst nog één uur; een challenge die ik was begonnen nadat ik Star Wars deel 8 The Last Jedi had gezien.
Maar afgelopen weekend had ik deze film voor de tweede keer gezien, en daar had ik zoveel inspiratie van gekregen dat ik niet één maar twee uur yoga per dag wilde doen. En ik was nóg verliefder geworden op Kylo Ren;
De slechterik, die in deel 7 zijn zwarte helmmasker afzet, zodat we allemaal kunnen zien dat hij eigenlijk de prins uit Sneeuwwitje is. Met een mooie kop met zwart golvend haar. Nou, en als ik jou dan vertel dat dit de eerste Star Wars trilogie is die onder de vlag van Disney is gemaakt, dan weet jij wel hoe laat t is.
Kylo Ren wordt de held.
En wij allemaal verliefd.

Hieronder het filmpje van deze masker-afneem-scene uit deel 7 (uit 2015).
Let ook vooral op de “kan-mijn-ogen-niet-van-je-afhouden”- blik van meisjes Jedi Rey, die op dat moment vastgeketend op een ondervragingsbank ligt.
Een situatie waarin je normaal gesproken niet bepaald ontvankelijk bent voor mannelijk schoon.

Ik maakte mijn dagelijkse planning, inclusief de reeds genoemde twee uur yoga en anderhalf uur schrijven, en plakte hem in mijn nieuwe dagboek voor 2018.
Ondertussen keek ik back-to-back YouTube video’s van Adam Driver, de acteur die Kylo Ren speelt.
En ik begon een lijstje met films van Adam Driver in mijn dagboek, zodat ik de komende maanden een mooi overzicht zou krijgen van alles waar hij inzat.

Dan kon ik ze kijken op het videokanaal van Tele2, of de dvd kopen.

Vervolgens ging ik mijn tekst/ naam op mijn telefoon veranderen. Dat is een regeltje van een paar tientallen tekens, dat op het vergrendelscherm staat. Inmiddels was er een update geweest dus het kostte me drie Google searches en 45 minuten voor ik deze regel had veranderd in de lengte en geboortedatum van Adam Driver (de acteur die Kylo Ren speelt).
Daarna ging ik plaatjes zoeken van hem.

Dit kwam heel precies! Ik wist dat als je plaatjes van ongeïnteresseerde mannen/ modellen op je vision board plakt, je ook ongeïnteresseerde mannen in je echte leven krijgt.
Dat was natuurlijk niet de bedoeling.
Ik wilde in 2018 een prachtige jonge god ontmoeten van één meter negenentachtig met zwart golvend haar die me op zou vangen als ik flauwviel en me dan als een bruid naar bed zou dragen.
Waar hij me misschien wel of misschien niet zou vastbinden, daar was ik nog niet over uit maar dat waren details.

Eerst had ik foto’s nodig van een Adam Driver die stond te popelen om zich in mijn leven te storten.

Voor de achtergrond van mijn telefoon vond ik een plaatje waar hij een blondine zoent. Het was geen erg duidelijk shot, maar het kwam uit een vreemd opwindende en ook grappige zoenscene van de film What if, waarin Adam Driver ontbijt met Harry Potter.
Voor in mijn dagboek vond ik een mooi shot waarin hij heel lief lacht. Dat printte ik, knipte het op A5 formaat, wat de afmeting was van mijn dagboek, en ik Pritte het erin.
Ondertussen was het vier uur.

De zonnige dag had plaats gemaakt voor miezer, en het begon al donker te worden. Ik had helemaal geen zin meer in wandelen, en eigenlijk ook niet in yoga, en eigenlijk ook niet in schrijven.
Ik ging eens even kijken of mama misschien vrij was om iets leuks met mij, of voor mij, te doen.

Dat was zo.

Mama bood aan voor mij te koken en ik zei: “Ik moet wel eerst yoga doen. Ik kom om half zeven ok?”
Terwijl zij stond te koken voor mij, stond ik heerlijk yoga te doen. Daarna kon ik praktisch zo aan tafel! Nog een klein ritje op de fiets.

Aan het diner zei ik tegen mama dat 1 januari helemaal anders was gelopen dan ik had gedacht. Ik was er helemaal niet aan toegekomen “iets met daglicht” te doen, en nu had ik ook geen totemdier.
Behalve Max dan.

“En net op de fiets ben ik ook niks tegengekomen. Ik had een paraplu en t was donker en ik lette ook niet op.”
Misschien zijn de vossen wel met bosjes voor mijn fiets langs geschoten.

Ik vertelde mama dat ik de hele dag met mijn notebooks had gespeeld en plaatjes van Adam Driver had geplakt, en eindeloos veel Adam Driver interviews, behind de scenes, featurettes, en losse scenes had gekeken uit films en series waar ik verder geen flauw benul van had wat t verhaal was.
Maar dat maakte niks uit.
En dat ik zo gelukkig was dat ik zo verliefd was, omdat somehow dit nieuwe idool dat me op de valreep van 2017 nog in de schoot was geworpen, er wel voor zorgde dat mijn hele leven ineens geweldig was geworden.

Ik deed waanzinnig veel yoga.
Ik was niet meer verslaafd aan schrijven.
Ik was niet meer behoeftig voor contact met mijn geheime minnaar, die zich dagen of weken kon hullen in bijna-stiltes en dateloze intermezzo’s.

Dit nieuwe idool was in principe het beste wat me in jaren was overkomen, behalve dan dat ik nu op 1 januari vergeten was naar buiten te gaan om mijn totemdier te ontmoeten en in plaats daarvan waanzinnig veel op YouTube had rondgedwaald, en schaamteloos een nieuwe verslaving had, namelijk Adam Driver.

Maar achteraf denk ik dat t misschien wel niet zo erg is.
Want daglicht en natuur? Dat is helemaal niet mijn ding. Ik kan dagen zonder.
In tegenstelling tot normale mensen, zoals bijvoorbeeld Elizabeth Gilbert.
Ik ben meer van de duisternis, de erotica, de fantasie. Ik ben een expert op het gebied van mooie mannen en aanbidding.

Ik heb helemaal geen vos nodig.
Ik zou niet eens weten wat je daarmee moet, met een totemdier.
Maar met Adam Driver?

Hij, is mijn totemprins.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Love M; ik hou van Marieke

13 februari, 2017

In het kader van Valentijnsdag schrijf ik voor het M Yoga blog vier dagen over alles waar ik van hou dat begint met de letter M.
Aflevering 2; Marieke

Sinds 2009 heb ik een beste vriendin. Niet een gewone beste vriendin, als in degene die je het vaakst ziet. Maar een béste vriendin zoals alleen kleine meisjes zich beste vriendinnen kunnen veroorloven. We hebben matching sleutelhangers met hartjes. We hebben een eigen taal. Onze eigen gewoontes. En ieder jaar vieren we de dag dat onze vriendschap begon. Dat heet Pluk en Zaza dag. Dat begon zo.

In 2009 had ik een cursist die vast zat met haar scriptie. Ik kende haar omdat we na de les wel eens iets gingen drinken, en ze leek me wel aardig. Toen zei ik: “Wil je anders bij mij komen werken? Ik moet zelf ook een boek afmaken. Dan kunnen we samen schrijven.”
Achteraf realiseerde ik me dat het helemaal verkeerd af had kunnen lopen. Misschien was Marieke wel heel vervelend. Of lustte ze niks. En dan zit je er wel mee in je huis. Maar daar dacht ik allemaal niet aan. En Marieke bleek heel leuk.

Ze at alles op dat ik haar voorzette.
“Ik lustte helemaal geen geitenkaas,” zei ze daar jaren later over. “Maar ik at t toch, en t was een hele lekkere tosti.”
Ze nam iedere dag iets lekkers mee voor ons. Dat heette dan prasaad. Prasaad is een Indiase term, voor gezegend voedsel. In tegenstelling tot mij, was Marieke wel reislustig en vaak in de ashram geweest. 
Prasaad is dus lekkers (meestal dadels enzo) dat bij een heilige dienst is geweest, en daarna wordt gegeten. Onze Bossche bollen en triple chocolate cookies waren onze prasaad.

Maar Westers gebak vergelijken met heilig voedsel was eigenlijk nog het normaalste aan onze relatie.

Toen Marieke een paar maanden bij mij was, vroeg mijn zusje:
“Maar wat voor relatie heb je nou precies met haar? Is het vriendschap, of ben je haar lerares?”
Ik vond dat een moeilijke vraag. Er was meer dan tien jaar leeftijdsverschil, en Marieke was heel bescheiden, dus ik was wel dominant in de relatie. Ik wist t antwoord niet.
“Het is gewoon net als Pluk en Zaza,” zei mijn zusje. “Daar is het ook niet duidelijk wat voor relatie ze hebben, maar ze hebben het wel goed samen.”
En vanaf die dag waren we Pluk en Zaza.

Zaza, het kakkerlakje uit Pluk van de Petteflet, was hoogbegaafd en bescheiden. En Pluk, het jongetje met het petje en de kraanwagen, was driftig en verzorgend. Vooral naar dieren. Het personage Zaza bleek ondanks die naam mannelijk. Dat vonden we heel raar, maar we wenden er snel aan. En Zaza begon over zichzelf te praten als “hij”. Toen kon Pluk niet achterblijven. De hele dag praatten Zaza en Pluk over hunzelf in de derde persoon en ze verzonnen nieuwe woorden zoals dankhemwel en weltrusthem. Ook hadden (en hebben) ze veel “scripted’ conversaties. Dus telkens terugkerende conversaties, waar ze allebei veel plezier aan beleven.

Dit is een conversatie die indertijd dagelijks langskwam;
s Ochtends zit Zaza aan zijn roze bureautje aan zijn scriptie te werken. Hij heeft Max de poes op schoot. Boven heeft Pluk net gedoucht, want hij is altijd nog vies als Zaza komt, en ze koffie drinken met prasaad.
“Zaza!” roept Pluk vanaf de overloop.
“Ja?” zeg Zaza.
“Pluk is schoon!”
“Is hij ook al aangekleed?” vraagt Zaza.
Het is even stil, alsof Pluk dit even na moet kijken.
“Nee! Hij is bloot!”
“Nou, kleed hemzelf maar snel aan dan.”
Pluk (geschrokken): “Ja!”

Inmiddels is Zaza bijna zo oud als Pluk, van toen ze elkaar leerden kennen. Zaza zijn scriptie is al lang af, en hij werkt nu op een echt kantoor en niet meer op een roze bureautje bij Pluk.

Maar ze hebben het nog steeds goed samen.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.  

Love M; ik hou van mannen

12 februari, 2017

In het kader van Valentijnsdag schrijf ik voor het M Yoga blog vier dagen over alles waar ik van hou dat begint met de letter M.
Aflevering 1; Mannen.

Ik heb Elizabeth Gilbert onlangs horen zeggen dat ze het zo jammer vond dat ze niet al haar energie in haar eigen ontwikkeling had gestopt. Met name de pubertijd, toen haar hersentjes nog echte sponsjes waren en alles dat ze erin had gegooid, er voor t leven in was blijven zitten.
Achteraf gezien vond ze t zonde dat ze die tijd aan verliefdheden had besteed.

Toen ze er vorig najaar mee naar buiten kwam een lesbische relatie te hebben met haar beste vriendin, toen zag ik hier direct een verklaring voor de merkwaardige uitspraak over waar je in de pubertijd mee bezig moet zijn. Sterker nog: misschien als ze er wat meer mee bezig was geweest in haar pubertijd, dan was ze zich er misschien twee huwelijken eerder van bewust geweest dat haar seksualiteit niet binair was maar fluïde.

Zelf ben ik ervan overtuigd dat ik qua seks Straight as a doornail ben. Ik kan ook wel zoenen met vrouwen, en ik kijk alleen porno als t met Stoya is omdat zij mijn girl crush is, maar man, man, man!
Ik wil een MAN!

Wat kan mij het schelen of ik in de pubertijd Mandarijn had kunnen leren, of een schaakgenie had kunnen worden. Ik wilde lekker verliefd zijn, en dat we dan gingen zoenen, en dan snel van die idiote maagdelijkheid af die me enorm in de weg zat.
Dat duurde nog vrij lang (ik heb me daarentegen niet verveeld), maar het was voor mij wel duidelijk dat studie en carrière een Plan B waren. Voor de maanden waarin mijn prins, zijn hengst, en mijn seksuele nirvana weer eens keilang op zich lieten wachten.

Dat is eigenlijk nog steeds zo.

Mannen zijn makkelijk, luchtig, ze doen nergens moeilijk over, je kunt met ze lachen. Nou zal dat allemaal wel heel stereotype zijn, maar dan heb je ook nog die sterke mannelijke body, waar mijn lijf echt zeer enthousiast op kan reageren.
Daar wil ik echt wat mee. 
Daar zit een energie in die in de leer van de Witte Tijgerin “yang” wordt genoemd, en waar ik nu een heel boek over aan het schrijven ben. Maar je kunt ook zeggen, testosteron. Daar laaf ik me graag aan. 

Dat ik van mannen zo gelukkig word, heeft dus een pure fysieke oorzaak. Ik heb ook heel veel mannen met wie ik uitga, zodat ik dat even naast hun body mag zitten. Daar word ik blij van. En dan doen ze ook nog grapjes maken. What more could a girl want.

Overigens kan ik me bij de allesverterende liefde van Liz voor haar beste vriendin wél iets voorstellen. Ik heb al best vaak aan Marieke voorgesteld dat we moesten trouwen. Dat we geen seks hadden met elkaar leek me een verwaarloosbaar detail voor iemand waar je zoveel van houdt.

Maar Marieke vond dat toch geen reden om te trouwen.

En ik eigenlijk ook niet.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

Hoe jezelf op een nieuwe mindset trakteert (en waarom je dat zou willen)

8 februari, 2017

Be the kind of woman that when your feet hit the floor each morning the devil says “Oh crap. She’s up.”

~Unknown

In mijn tijd, toen de dieren nog spraken, noemden we het geen mindset, maar positief denken.
Het principe was simpel; In plaats van negatieve gedachtes, creëerde je positieve gedachtes, ook wel affirmaties geheten.
Affirmaties werden opgeschreven in de vorm van strafwerk (ook marketing technisch al geen handige aanpak), en ze hadden een licht religieuze nasmaak.

Positief denken dateerde al uit de jaren 80, maar bereikte pas in de jaren ’90 Nederland. Nou was ik vrijzinnig genoeg om in dit pioniersstadium al aan te sluiten, maar positief denken had nog een lange weg te gaan voor het een kans kon maken bij the masses.

Het omslagpunt lag bij de film The Secret (2007). Met een spiffy graphics, spannende muziek, en uitstekende storytelling, werd de theorie van The Law of Attraction uitgelegd.
25 Jaar positief denken in repeat werd herpakt tot drie kernwoorden;

Thoughts become things.

Geen strafwerk meer, maar we moesten allemaal vision boards volhangen en op gezette tijden visualiseren hoe we ons zouden voelen als we ons doel hadden bereikt.
Iets bereiken.
Dat was een duidelijk verschil met het positief denken.

Toch was dit op zich niet nieuw. Helaas. In de jaren 90 wilden NLP en Emile Ratelband Nederland graag vertellen over het programmeren van je brein om dingen te bereiken. Maar dat was absoluut niet mijn cup of tea.
Ik affirmeerde me liever de rambam met de boeken van Louise Hay, dan die schreeuwerige aanpak van Hoe krijg ik de persoonlijkheid van een Tellsell reclame.

En ik gok dat velen in Nederland een vergelijkbare aversie nooit te boven zijn gekomen, en daarom ook bij The Secret niet meer bereikbaar waren voor commentaar.

Wat niet betekent dat ik denk dat iedereen iets heeft aan positief denken, NLP, the secret, of mindset. Maar wel dat eerst die softe aanpak van de jaren 80, en daarna dat schreeuwerige NLP de zaak natuurlijk geen goed heeft gedaan.
Het is echt een wonder dat in 2007 The Secret uberhaupt nog in staat was, er een draai aan te geven en de kansen te keren voor hen die niet het slachtoffer willen zijn van hun 24/7 malende geest.

Het idee van het beheersen van je eigen geest, kennen we uit het boeddhisme en de yoga. Sommigen hebben daar genoeg aan. Ikzelf kwam echter met deze klassieke geschriften niet veel verder.
Hoewel ik er in theorie wel achter sta.
Er staan geen rare dingen in, als je de yama’s en de niyama’s naleest, en ook bij t Boedhisme vliegen de mishandelde vrouwen of de geofferde kinderen je niet om de oren.
Maar het inspireerde me verder ook niet.

Gelukkig heeft de self-help markt zich sinds duizenden jaren voor Christus gestaag ontwikkeld, dus ik was niet voor één gat te vangen. Oké, The Secret dus. Even voor de goede orde, er is ook een boek, maar dat is gemaakt als ondersteuning van de film. En hoewel het prachtig is uitgegeven mist het de kracht van de film.

The Secret had in tegenstelling tot NLP een aspect dat ongetwijfeld het állerlastigst is aan deze materie van Thoughts become things. Het maakte net als Louise Hay een verbinding tussen wat je denkt en of je ziek wordt, ongelukken krijgt, en allerlei andere uitingen van holistisch fatalistisch denken.

Nou is dat vergeleken met alles wat voor de moderne tijd moet worden recht geluld uit de bijbel en de koran een minieme faux pas, maar ook dit deed de zaak opnieuw geen goed.

Als je je erop liet voorstaan fan van The Secret te zijn, was dit het punt waar je op werd aangevallen. Eén van de redenen waarom ik me er ook eigenlijk ook nooit op laat voorstaan, tenzij ik duidelijk stelling wil nemen en wil voorkomen dat iemand ongewenst al te geestelijk intiem wordt. Of vriendschap pretendeert die ik niet (meer) zo voel.
Dat is een mooi moment te zeggen dat ik enorm fan ben van The Secret. Heeft een sterk purgerend effect.

Waar The Secret en Louise Hay wat mij betreft de mist ingingen door te willen bewijzen, of te willen claimen, dat het leven te beheersen valt tot op cellulair niveau, daar had NLP het op zich bij het rechte eind dat anders denken gewoon vitaal is om iets te bereiken in het leven.

Want hier is the real Secret;
Het maakt voor je geest geen biet uit wat waar is en wat niet waar is.

Of je nou een miljoen euro op de bank hebt staan, of je alleen maar inbeeldt dat je die hebt; je voelt je hetzelfde.
Of je nou gezond bent, of je alleen maar inbeeldt dat je gezond bent; je voelt je hetzelfde. Met uitzondering van pijn misschien.
Maar misschien ook niet.

Ik ken twee inspirerende anekdotes over ziek zijn en mindset;
Iemand die zijn ziekte anders ging noemen. Ik geloof dat hij kanker had, en het auto-immuun aandoening ging noemen. Of griep. Of whatever. Maar in elk geval weigerde hij nog langer de naam te gebruiken waarbij hij zoveel kracht voelde wegstromen.
De tweede anekdote is iemand die ervoor koos bij pijn te denken dat zijn lichaam zich aan het helen was.

Wow, right?! Allebei superslim, zo n truc.

En daarmee komen we dus op positief denken anno 2017: Mindset. Een neutrale term, die je helemaal zelf invult. Doe ermee wat je wilt. Er zijn mensen die het op een NLP-achtige manier gebruiken. Google bijvoorbeeld millionaire mindset. Volgens Wikipedia zijn er twee studies gedaan op het gebied van Mindset. Eén uit 2004 en één in 2012, dus ik gok dat de term ergens rond die tijd gemunt zal zijn als kenmerk van hetzij een persoon, een organisatie of een cultuur.

Mindset maakt soms gebruik van de affirmaties uit het positief denken, en de vision boards uit The Secret, en heeft het ambitieuze van NLP.

Maar er zijn twee tools die ik uit de Mindset ken, die het totaal revolutionair maken. Ik heb ze in elk geval nooit eerder gezien.

Mindset tool nummer 1; dagelijks in je journal schrijven.
Dit was t!
Dit was wat de missing link. Het eindeloos herhaald opschrijven van affirmaties is zaaai. En hoewel ik wel “goed” was in het maken van vision boards, het was gewoon mijn ding niet. Maar dagelijks in een notebook nieuwe affirmaties schrijven, je nieuwe mindset vormgeven, of bijvoorbeeld iedere ochtend in de verleden tijd alles opschrijven wat je die dag hebt gedaan, dat werkt.
Voorbeeld van dit laatste; Om 9 uur s ochtends schrijf ik een pagina vol met zoiets; Vandaag heb ik twee blogposts geschreven.
Vandaag had ik veel energie.
Je bereidt je dag/ geest voor door alle activiteiten te formuleren in de verleden tijd. Alsof t al gebeurd is. En je kunt het hierin zo bont maken als je wilt.

Als jij wilt schrijven; “Vandaag heb ik een nieuwe klant van € 100.000 gecontracteerd.” Dan is er echt niemand die je tegenhoudt. (van dat t ooit werkelijkheid wordt! 😉

Mindset tool nummer 2: doe alsof Waar The Secret nog gerichte meditaties over je doel, je genezing etcetera voorschreef, daar is het in de mindset beweging veel gebruikelijker alles aan te passen zoals het zou zijn als je het al had.

Een voorbeeld dat ik hier vaak aanhaal is van een coach die wilde afvallen, maar na een half jaar nog nergens was en zich toen begon te gedragen alsof ze al de hot sexy mama was, die ze wilde zijn. Binnen vijf weken was het gewicht eraf. Deze methodiek werkt zo goed omdat je de weerstand/ blokkades die je associeert met je oorspronkelijke doel omzeilt. Je werkt aan alles eromheen, je verandert je wereld om de hete brei heen als het ware.

Zoals bijvoorbeeld als je een partner wilt vinden waar je mee wilt samenwonen, je vast ruimte maakt in de kast, je kelder uitruimt etc. Je past je wereld aan alsof de partner er al is.

De hele dag door doen alsof is dus de tweede methodiek die ik tot nu toe nooit eerder had aanschouwd en waar ik razend enthousiast over ben. Je persoonlijkheid, je “mindset” handelt vanuit de persoon die je wilt worden. En dan kom je erachter dat je die persoon dus al bént.

Je geest kent geen verschil tussen werkelijkheid en fantasie.

Zelfs als de werkelijkheid echt waar zou zijn, dan is dat nog geen enkele reden erin te geloven.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver

@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom je ideeën maar 24 uur houdbaar zijn (tenzij het vakantiebestemmingen zijn)

7 februari, 2017

Ik heb ooit een documentaire gezien over Woody Allen. Daarin was te zien dat hij dozen vol ideeën had.
Dan schudde hij die leeg en zat je zo tussen de stapels stukjes papier waar allemaal ideeën opstonden.

Iedereen sprak er met diep respect over. Dat hij zo’n rijke artistieke geest had, en dat de ontelbare ideeën echt een teken waren van een genie.

Terwijl ik alleen maar dacht;
Jeez, wat een troep! Laat Marie Kondo het maar niet zien.”

Maar ik bewaar ook ideeën, zei het iets gestructureerder. Zo heb ik in mijn A5 multoband journal een pagina met ideeën voor mijn blogs.
Maar vaak schrijf ik over iets dat helemaal niet op de lijst stond.
Maar nog steeds een 50% score denk ik. Dus 50% van de blogideeën wordt ook echt een blog. Hetzij omdat het idee nog in mijn hoofd zit, of omdat ik er vanuit de lijst aan word herinnerd.

Ik heb ook lijstjes met ideeën met een someday/ maybe status voor restaurants, tentoonstellingen, kledingstukken, steden of eilanden die ik graag nog wil bezoeken.
Deze zou ik vergeten als ik ze niet vast zou leggen. Dat is handig. Dit zijn eigenlijk verlanglijstjes en ideeën die pas levend worden als ik me erin ga verdiepen. Daar kan niks stuk aan, en deze ideeën worden juist levensvatbaarder door ze op te schrijven.

Maar totaal rampzalig, met een vermoedelijke realisatiegraad van 0,000001%, zijn opgeschreven ideeën voor videobundels, themalessen, nieuwe YouTube kanalen, boekideeën enzovoorts. Dus die schrijf ik niet meer op.

Want helaas voor mij, en voor alle anderen die hun ideeën opschrijven, een creatief idee heeft een houdbaarheidsdatum van ongeveer 24 uur. Hierna sterft het (pessimistische visie), of is het idee zelf vertrokken op zoek naar een andere uitvoerder (magische visie). De ziel is in elk geval weg.
De doos van Woody is dus eigenlijk een tombe.

Dat mijn blogideeën nog zo n hoge overlevingskans hebben, heeft een reden. De reden is: het is geen ideeënlijst maar een to-do list. Maar de status van mijn blogideeën is eigenlijk nog steeds een beetje wishy washy. Dat kan beter. Een score van 100% op een to-do lijst is haalbaar!
Hoe concreter je je idee maakt, hoe hoger de overlevingskansen.

Dit kan dus door het op een to-do list te schrijven. Of nog beter;
1. door het te plannen
Wanneer ga je het uitvoeren. Of nog beter;
2. de eerste stap al te zetten.
Koop die verf voor de keuken, open je Etsy shop, zet je nieuwe programma op je site.
Of open een Word document met de werktitel van je nieuwe boek, in plaats van een idee op een papiertje.

Of Woody Allen echt een genie is weet ik niet.
Maar wel dat hij herinnerd zal worden om wat hij heeft gemaakt.

En niet voor wat er in die doos bleef zitten.

———

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver
@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.   De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

De onstuitbare kracht van onbevreesd leven (en onbevreesd sterven)

6 februari, 2017

Het begon allemaal toen iemand me vertelde dat ze niet gereanimeerd wilde worden als de narcose verkeerd uitviel.
En waarom.
Wat is er mooier dan pijnloos, stress-vrij, en per ongeluk het leven te mogen verlaten?
En waarom zou je, als t lot het beschikt dat jij deze droomreis krijgt, jezelf weer tot leven laten wekken om vervolgens 30 jaar later aan een gruwelijk ziekbed te sterven?

Dat is alsof je een first class ticket afslaat, terwijl je weet dat tegen de tijd dat jij eindelijk vertrekt er waarschijnlijk alleen nog plek is in het ruim.

Of je het eens bent met deze gedachte hangt waarschijnlijk af van drie dingen.

  1. of je kinderen hebt
    Meestal willen ouders tegen iedere prijs zo lang mogelijk blijven leven om voor hun kinderen te zorgen, en er voor ze te zijn.
    Als je je daar in herkent, zullen 2 en 3 er niet zoveel toe doen.
  2. de waarde die je hecht aan genot. Het zogenaamde first class gevoel.
    In mijn hersenen zit op de plek waar mijn vermogen pijn te verdragen had moeten zitten een hele grote zak met friet met Belgische mayonaise.
    Maar misschien dat jij best kunt leven met wat minder genot, dus dan zul je waarschijnlijk ook niet begrijpen dat iemand zoveel waarde hecht aan de vervoersmethode als het einddoel het ware probleem is.
    Dat brengt me bij drie;
  3. of je gelooft in leven na de dood
    Als je gelooft in het mysterie, in reïncarnatie of in de hemel – of zelfs als je níet gelooft in leven na de dood, maar daar verder niet zo n probleem van maakt – dan zul je sneller voor de dood kiezen, dan als je een OMG DAARNA KOMT ER ECHT NIKS EN DAT IS ECHT HET EINDE ENZOVOORTS fittie krijgt op het moment dat de dood ter sprake komt.
    Ik geloof én in het mysterie, én reïncarnatie én in leven na de dood, én in hierna komt er niks maar ik red me wel.
    Dus voor mij ligt die boel echt een beetje anders.

Als jij ook zo goedgelovig bent, en nogal gehecht bent aan de geneugten van het vleesch en des levens, dan gefeliciteerd!
Je hebt namelijk de unieke predispositie dat je je nooit, ever, meer hoeft bezig te houden met je eigen sterfelijkheid in de zin van ziektes die je op tijd op gaat sporen, screenings waar je naar toe gaat, enzovoorts enzovoorts.

Wat ik om me heen zie wordt het grootste gedeelte van het bezig zijn met ziekte niet veroorzaakt door direct fysiek lijden (ik ga wel gewoon voor een nieuwe heup als de oude versleten is hoor!) maar direct door angst voor de dood.
En dokters, en screenings, en hele genezingsprogramma’s die ons willen helpen door te diagnosticeren waar we zo bang voor zijn, te screenen of we aanleg hebben voor dat waar we zo bang voor zijn, of we de eerste tekenen al vertonen voor waar we zo bang voor zijn.
Zelfs in puike gezondheid met plenty energy, mag je er wel een scannetje tegenaan gooien want wie weet.

Waarmee in elk geval één ding wordt bereikt; ze maken de angst in eerste instantie alleen maar erger.
Met als je geluk hebt een apotheose als je niets ergs blijkt te hebben.
Maar de volgende keer dat je weer bang wordt? Ga je weer het hele riedeltje door.

Dat is voor mij persoonlijk – maar zoals ik zei ik scoor drie van de drie op de punten hierboven  – geen werkbaar scenario.
Bovendien heb ik iets veel beters, wat voor mij veel krachtiger werkt.

Iedere keer als ik me zorgen maak over vage klachten, of me mee laat sleuren door de media, dan ga ik er altijd eerst in mee want ik ben erg gevoelig voor angst.
En dan stop ik, kijk de dood recht in de ogen, koester mijn lichaam ongeacht of t nu ziek blijkt te zijn of niet, en denk; 
“Het komt wel goed.”

Of ik nou voor behandeling kan kiezen of daarvan afzie.
Of ik nou dood ga aan verwaarloosde kanker, een hartaanval, een hersenbloeding, een verkeersongeval.
Het is goed, ik zie wel hoe het loopt.

Het moment dat ik mijn eigen sterfelijkheid recht in de ogen kijk, is het moment dat alle zorgen van me afvallen.

En dat voelt zo geweldig, alsof ik nu al op een grote roze wolk ergens in de hemel drijf.

Come join me?

———
Facebook Suzanne Beenackers Schrijver
@SLBeenackers op Twitter

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.