Waarom je moet nadenken voor je monogaam wordt. (en nadenken misschien niet het juiste woord is)

26 januari 2017

Ik kwam een foto tegen van Madonna en Rosanna Arquette. Madonna “verbeeldt” een wilde avontuurlijke vrouw (de haakjes staan voor – zo heel veel acteren was daar niet voor nodig) en Rosanna verbeeldt een daarvan dromende huisvrouw.
De foto is voor Rolling Stone Magazine, maar geïnspireerd op hun film Desperately Seeking Susan (1985).

Uiteraard spat Madonna van het scherm. Maar Rosanna sprankelt pas als ze net doet alsof ze Madonna/Susan is. Ze draagt Madonna’s jasje, loopt op Madonna’s laarsjes, en opent de ronde koffer waar doodshoofden op geschilderd zijn terwijl ze een onaangestoken sigaret in haar mond heeft hangen.
En echt tot bloei komt Rosanna pas als ze op de grond op een matras in een verder leeggeroofd New York’s appartement vrijt met iemand die denkt dat zij Madonna is.
Maar aan het begin van de film is ze ongelukkig en voelt Rosanna zich opgesloten in haar huwelijk met een verkoper van badkuipen.
Kan ik mij alles bij voorstellen.

Het is niet met zekerheid te zeggen maar ik denk dat deze film, die ik op de prille leeftijd van 13 lentes jong zag, beeldbepalend is geweest voor wie ik wilde zijn. Madonna natuurlijk. Het was voor mij zo klaar als een klontje dat trouwen en in de suburbs wonen de dood in de pot was. Ik ging liever vrijen met vreemde mannen in een opwindende nieuwe omgeving.

De film deed het niet erg goed in Nederland. Wat misschien verklaart waarom er behoorlijk veel vrouwen van mijn leeftijd getrouwd zijn en in de suburbs zijn gaan wonen. En er maar heel weinig Madonna zijn geworden.
Nu voert het voor hier te ver om uit te leggen waarom ik toch nog vaak rakelings langs het Rosanna-pad gescheerd heb en het erg lang heeft geduurd voor ik zo heerlijk in mijn vel zat als Madonna destijds. Maar inmiddels kan ik dus wél zeggen dat het goed is gekomen met mij. En dat ik ben geworden wie ik zei dat ik wilde worden.
Behalve dan één ding.
Ik ben wel monogaam.
Of serieel monogaam misschien, tot het niet meer spannend is.
Ik kan de onrust niet aan van van alles door elkaar, maar ik hoef niet te trouwen ofzo. Zo veilig hoeft het nou ook weer niet. 

Maar dit verhaal gaat over de mensen die per ongeluk Rosanna zijn geworden of badkuipenverkoper, in de suburbs wonen, en wel ooit de belofte hebben gedaan monogaam te zijn. Waarschijnlijk om voor de kinderen een stabiele basis te bieden. Wat ik een ijzersterke reden vind dus- chapeau! Heddegijkids, dan hou t allemaal binnenshuis. Ik vind dat een goede vuistregel. Ik weet niet of t haalbaar is, maar als regel snap ik t. Bovendien heb ik niet de ervaring om je ook maar iets te vertellen over hoe je er anders handen en voeten aan moet geven, dus kan ik je niet helpen.

Maarrrrr
stel
je bent single
of je hebt een relatie maar geen kinderen, of ze zijn al een stuk groter.
Heb je je dan wel eens afgevraagd wat jouw seksualiteit eigenlijk is?
Weet je, het is een beetje als met religie. Iedereen die een religie heeft die hetzelfde is als zijn ouders dat vind ik niet overtuigend. Dat heeft toch een beetje de zweem van dat je niet echt zelf op ’t idee gekomen bent.
Zo is het met seks ook.

Er zijn heel veel vrouwen en mannen die denken dat ze alleen functioneren als hun partner ze trouw is. Dat ze hun seksualiteit onderdrukken om de relatie vorm te kunnen geven (als een soort ruilmiddel) én dat de monogame relatie misschien niet ideaal is, maar wel de minst slechte van alle kwaden. Een beetje zoals dat democratie de minst slechte van alle bestuursvormen is. (dat is niet zo- dat is dat Marianne Thieme baas van de wereld is, maar dit terzijde)
Maar is dit wel zo?

Ik dacht bijvoorbeeld altijd dat ik niét monogaam was.
Want monogaam zijn was burgerlijk wat al genoeg reden is om het niet te willen zijn. Maar inmiddels weet ik dat mijn seksuele voorkeuren zo ingewikkeld zijn (ik leg t je zo uit) dat ik denk; OMG! Waarschijnlijk zit t bij andere mensen ook veel ingewikkelder in elkaar dan ze denken, maar weten ze dat helemaal niet!

En als je jezelf in een monogame relatie duwt, die geen ruimte heeft om te ontdekken hoe je in elkaar zit, dan kom je er dus ook nooit achter hoe het zit.
Dit is dus mijn seksualiteit;
DISCLAIMER
ik heb geen extreme smaak ofzo maar
NIET VERDER LEZEN ALS JE NIETS OVER SEKS WILT WETEN
of over mijn seksualiteit
niet doen


echt niet doen he? er is geen nazorg ofzo hoor
..
..
Ok, hier gaan we.

1 ik ben heel erg geestelijk ingesteld.
Dus de context/ de opwinding/ het verhaal. Dit maakt ook dat ik kan vrijen nadat de verliefdheid over is, omdat we de context/het verhaal natuurlijk voor een groot deel zelf invullen. En ik heb ook geestelijke relaties, waarbij we wel mentaal intiem zijn, maar fysiek niet omdat ik daar geen klik voel.

2 mijn lichaam heeft haar eigen voorkeuren.
Niet alleen mijn geest heeft een brede smaak, ook fysiek kan/kon ik opwinding voelen bij mannen waarvan ik denk; wat moet ik daar nou mee?
Sinds ik me erbij heb neergelegd dat dat vriendjes van mijn lichaam waren (en van één deel in het bijzonder), heb ik er geen moeite meer mee dat niet iedere relatie de prins op het witte paard was.

3 ik hou absoluut niet van one night stands.
De enige keren dat ik die heb gehad was omdat de man een vriendin had en dat niet zei tegen mij, en ik er jaren laten achterkwam waarom hij zo stom deed achteraf.
Dit is tevens een gouden tip voor als jij een enorme klik voelt en hij/zij niet doorzet of ineens uit beeld is. Er is dus een ander in t spel waar hij/zij je niet over heeft verteld.

4 ik hou van spannende partners
Dit is een hele belangrijke. t Is juist deze voorkeur waarvan ik denk dat meerdere mensen hem hebben, maar waar totaal geen aandacht voor is. Waarschijnlijk omdat ik zelf monogaam ben, heb ik een sterke voorkeur voor spannende mannen. Mannen waarvan ik bijna of helemaal zeker weet dat ze níet monogaam zijn.
Want dat houdt t spannend!
Dan kan ik lekker mono zijn, en hij houdt het mysterie in stand doordat ik niet weet of hij liegt, of waar hij is geweest. Voor mij is dat ideaal.

Ik vind t ook heel vreugdevol en opwindend, t idee dat hij met iemand anders is. Dat heet compersie, of in t Engels compersion.

Compersie is het omgekeerde van jaloezie, namelijk dat je t leuk vindt!
Nou, zeg nou zelf- daar had je toch nog nooit van gehoord?
Terwijl t zo’n groot verschil heeft gemaakt, nu ik dit voor mezelf weet!
Ik ben monogaam, maar ik heb een partner nodig die dat niet is.
Daar was ik nooit achter gekomen als ik Desperately Seeking Susan niet had gezien en mezelf (nog steeds/ weer/ voor het leven) had begraven in een monogame relatie.
These things take time.

Dus daarom wil ik je als het ware “waarschuwen” voor monogamie, als ruilmiddel van ik-blijf-jou-trouw-en-jij-mij. Nogmaals- als er kids zijn, snap ik dat je keuzes moet maken in hoe ingewikkeld je t leven wilt maken. Maar verder is het enige dat je echt moet weten hoe je zelf in werkelijkheid in elkaar zit, en dan daar de goede partner bijzoeken. Of de verkeerde, maar dan weet je ieg wat jullie trouble area gaat worden.

Ik heb een spannende man nodig, ik weet dat nu.

En stel nou dat jij erachter komt dat je gewoon wél van one-night stands houdt, accepteer dat dan niet als een slechte eigenschap maar als een kwaliteit. Als een stukje van de puzzel van je seksuele identiteit. Jij brengt een grote, misschien wel tot de rand gevulde, pot met spanning mee.
En dat is een echte asset voor een relatie – dat is een pot met zuurstof!
Want (at the risk of going overboard); niets gaat zo snel rotten als stilstaand water.
En als jij zuurstof toevoegt door vreemd te gaan – volgens mij echt letterlijk met het gevoel dat je naar lucht hapt en eindelijk weer kunt ademen of zit ik ernaast? – dan wordt het dus tijd dat jouw daad erkend wordt als een kwaliteit.
En niet in de laatste plaats door jezelf.

Rosanna bleef bij de vreemde in het appartement.
Haar man stond er wel even van te kijken. Hij begreep het ook niet. Ze waren toch gelukkig samen?

Maar Rosanna had geproefd van haar ware identiteit, en wilde niet meer terug.
Dus dat is mijn enige waarschuwing;
je weet van t non-monogame relatie pad nooit waar het eindigt, en teruggaan kan niet.
Dat maakt t juist zo spannend.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom Mindfulness en Levensgenieten in hetzelfde team zitten (en wie de tegenstander is)

24 januari 2017

In principe ben ik tegen Mindfulness. Dat mag ik zijn want
a) ik vond t boeddhisme ook altijd al een erg ongezellige religie, en mindfulness is een soort boeddhisme maar dan zonder mystiek. Een soort protestants boeddhisme. Nou en daar ben ik dus niet van
b) Mindfulness is nogal dominant aanwezig in de media, persoonlijke ontwikkelingstrajecten en geestelijke gezondheidszorg. Hoge bomen vangen nou eenmaal veel wind.

Maar Mindfulness en Levensgenieten (een niet georganiseerde, niet-bestaande religie die ik aanhang) lijken heel veel op elkaar.
Namelijk;
in het moment zijn.
Bij de Mindfulness doen ze dat met Mindful een blokje chocola eten of een rozijntje, door te mediteren en gelaten hun emoties aan zich voorbij laten trekken.
Bij Levensgenieten doen ze dat door bij een kampvuur een heel varken te eten onder het genot van liederen, bier en vrouwen.

Of mannen.

Nu komt er een raadsel;
Wat is de overeenkomst?
Wat doen ze beide niet?
Weet je het antwoord al?
..
..
hint: het heeft iets met Calvijn te maken
..
..
antwoord;
hard werken!

Hard werken, en alles wat erbij hoort;
Ambitie.
Doelen stellen.
Geloven in de maakbaarheid van het leven.
Jezelf verantwoordelijk houden voor ziekte of ellende.
Enzovoort enzovoort.
Mindfulness en Levensgenieters vormen één front tegen “work glorification”.

En dan nu de verschillen.
Afgezien dus van dat hun invulling van oefenen in het moment zijn mijlen ver uit elkaar liggen. De één zit op een meditatiekussen terwijl de ander op zoek gaat naar vertier.

In zeer serieuze situaties verschillen ze niet veel;
beide ken ik als goede rouwers en fijn gezelschap als het iets minder gaat. Echte steun en toeverlaatjes.
Het grote verschil zit in de grijze gebieden;
Het gaat een beetje slecht.
Er is onzekerheid.
Dingen lopen niet echt lekker, maar het is ook nog niet echt duidelijk of t rampzalig wordt of dat t wel weer overtrekt.

De Mindfulness devotee kan dat dan benoemen en dan mag het er zijn.
Terwijl de Levensgenieter gewoon geïrriteerd raakt, zijn hoofd schudt, wenkbrauwen optrekt en een whiskey besteld.
Die wacht nog ff af welke kant t kwartje opvalt.
Want als t overwaait dan is er niks aan de hand, en als t heel erg wordt is er waarschijnlijk toch niks aan te doen.

Dus in beide gevallen hoeft hij zich er niet druk over te maken.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom je als levensgenieter speciaal bent. (en je ook in moeilijke tijden niet zomaar met iedereen moet inlaten)

24 januari 2017

Mijn moeder kwam ermee.
In de krant had een stukje gestaan over iemand die in plaats van een behandeling voor haar kanker, de Chardonnay kuur deed.
Iedere dag tussen 16-18 kon je bij haar een glas wijn komen drinken.

Nu ben ik de details vergeten – of het om een levensverlengende of levensreddende behandeling had moeten gaan bijvoorbeeld – maar het voorbeeld is me wel bijgebleven.
Het leek me in elk geval een eigenzinnige dame die ook met de dood op de stoep nog precies wist wat voor haar belangrijk was.

Steeds vaker realiseer ik me dat het vermogen van het leven te genieten bepalend is voor iemand’s kwaliteit van leven. En dat er vanuit de maatschappij toch wel een sterke hang is naar het ophemelen van het “neutraal” kunnen ervaren van de realiteit als overlevingsstrategie.
“Het leven hoeft niet altijd leuk te zijn” – lijkt men te denken – om vervolgens iedereen die zich daar blijmoedig tegen verzet kritisch pootje te halen.

Het zal de protestantse of socialistische inborst zijn maar overal een feestje van willen maken, dat is toch niet echt bon ton.
Nou wil ik niemand zijn zwaarmoedige visie op het leven ontnemen, maar ik denk wel dat t tijd wordt dat wij, de levensgenieters en de optimisten, eens even paal en perk gaan stellen in hoeverre we ons daar door mee laten voeren.
Dat ik tien kilo te zwaar ben wil nog niet zeggen dat ik maaltijdshakes ga drinken.
Dat ik ziek ben wil nog niet zeggen dat ik rauwe geplette spinazie door een rietje ga eten (confession time- dat ben ik dus wel gaan doen toen ik ziek was, dus ik spreek uit ervaring als ik je vertel dat dat niet voor ons-soort-mensen is)
En dat ik burn-out ben wil nog niet zeggen dat ik iedere dag ga mediteren om mindful te worden.

Dit weekend ben ik voor het eerst naar het beste restaurant in de stad geweest, Restaurant de Nieuwe Winkel. En ik durf te beweren dat wat ze daar op je bord leggen meer doet voor de lijdende levensgenieter dan vijf stilte weekenden, drie dieetcoaches en één bezoek aan de huisarts.
Dus als ik ooit nog spiritueel gekielhaald word, of bij mij de dood op de stoep staat, dan ga ik voor De Nieuwe Winkel kuur;
Ieder weekend uit eten met verrassingseieren die 60 uur net onder stollingstemperatuur hebben gekookt.
Knolselderij bouillon die zo krachtig is dat je er iemand mee uit zijn doodskist kunt halen.
En hangop, muntbladpoeder, duindoornbescompote toe.

Vive la Resistance!

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Wat we van escorts kunnen leren

“Dagboek van een Callgirl” is een serie bij Net5 uit 2015. Hij was slechts 6 afleveringen, en daarmee minder succesvol dan de in september 2017 gestartte serie “Meisjes van Plezier”.

19 januari 2017

Vanmorgen kwam er een tweet langs van een escort op Twitter.
Ze had een nieuw appartement om klanten te ontvangen, “maar als je text alsof je op Tinder bent word je niet uitgenodigd”

Er stond een anoniem screenshot bij van een klant die de misstap had begaan een bericht met uitsluitend een vraagteken te appen.

Mijn fascinatie met pornosterren en dure escorts heeft zich pas de laatste jaren een beetje ontwikkeld. Misschien is het de schrijver in mij, but I know a good story when I see one.
Vrouwen die tot duizend dollar per uur vragen en dan ook nog een heel protocol aan eisen hebben wat je moet doen om uberhaupt in aanmerking te komen als klant?
Dat is een niveau van grenzen stellen waar we wat van kunnen leren.

Alleen vraagteken appen? Hup! Wegwezen.

Ik heb ooit een vriendin gehad die dezelfde onverbiddelijke houding had als mannen haar iets anders waagden te sturen dan een originele, persoonlijke boodschap.
“Ik neem niet aan dat hij verwacht dat ik daarop reageer.”
Ik zweeg.
Ik zweeg over dat ik ’t toch altijd wel zielig vond als iemand zo onhandig was. Of dat ik persoonlijke antwoorden terug schreef waarin ik iemand beleefd afwees.
Dat is een bonustip (en één die ik nog maandelijks vergeet) “nee” zeggen in de vorm van aandacht geven is verbazingwekkend ineffectief.
Anyway.
Ook op mijn 44e denk ik nog vaak: “Ach gut, wat onhandig nou.”
Of; “Ik zal die meneer even uitleggen dat ik verkering heb.”
Of wat ik vroeger deed; “Misschien moeten we een keer afspreken zodat hij ook ziet dat er geen chemie is.”
Dat laatste is echt niet verstandig, maar dan weet je even van hoe ver ik moet komen.

Ik heb ook twee keer een seksloos  jaar gehad en dan ging ik op date met mannen die van tevoren wisten dat er geen seks zou zijn.
Dit is wél een goed idee.
Je kunt altijd nog van gedachten veranderen en je jaar voortijdig beëindigen, maar je hoeft nooit iemand af te wijzen want je had gezegd dat je niet op zoek was naar een relatie of geflikflooi.

Maar ook dat zou ik niet doen met iemand die vraagtekens of andere kansloze “berichten” appt.
Dus mocht je je schuldig voelen als je iemand verwijdert op Facebook, een app niet beantwoordt of een vreemd zakelijk contact negeert?
Overboord ermee
.

Tien jaar in dating en 15 jaar als ZZPer weet ik;
Vertrouw je intuïtie! 
99% van de keren krijg je spijt dat je het een kans hebt gegeven.

En op die 1% verdien jij vermoedelijk géén duizend euro per uur.

———
Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Waarom levensgenieters niet op dieet mogen (en anderen eigenlijk ook niet)

17 januari 2017

In een grote stapel VK magazines kwam ik een artikel tegen dat ook Jan Heemskerk inmiddels 10 kilo was afgevallen.
Nou blijft er ook daarna nog genoeg Jan over om van te houden, dus de fysieke schade blijft beperkt, maar het ergste was dat hij het had gedaan met een professional die wetenschappelijk bewijs had dat hij leed aan het metabool complex en alleen met veel minder, en vooral veel minder lekker, eten zijn hachje zou kunnen redden.

Jan Heemskerk, formerly known as hoofdredacteur van Playboy, is bij mij vooral bekend van een bronstig boek over hoe je als man, afhankelijk van t type dat je bent, vrouwen in je bedje krijgt.
Ik vond dat een uitstekend boek.
Vrouwen zijn grillige wezens, maar er zit absoluut logica in hoe ze zich gedragen, en het is niet heel erg moeilijk haar tot grote mate van gewilligheid te verleiden. Ik waardeer het dat Jan het op zich had genomen deze zeldzame kunst wat breder te verspreiden.
Hartelijk dank Jan!

Maar SCHAT! Met wat voor Calvinistische diëtist ben jij in vredesnaam in zee gegaan?!
Dat PAST helemaal niet bij je!
Je was mentaal helemaal in orde, had een “dat zal wel loslopen” mentaliteit die op moment van weging tot 10 extra kilo’s had geleid, waarna je direct al je macht uit handen gaf aan de eerste de beste wetenschapper die met de knoet langskwam.
Wat een kapitaal vernietiging! Zo n fantastische man aan de calorieën ketting!
Niet alleen verliezen we een Casanova pur sang, maar bovendien denk ik dat t niet eens wérkt.
Het is MIND over MATTER over KILOS over fucking METABOOL complex.
Ik heb hier een link bijgedaan van een fitness coach die zelf vertelt hoe de kilo’s eraf vlogen toen ze haar mindset bijstelde.
Ze begon zich te gedragen als een sexy hot mamma en voila!
De baby kilo’s vlogen eraf.

Jan; ik stel je voor dat je in 2017 je Don Juan kwaliteiten gaat optimaliseren. Misschien ff overleggen met Mw. Heemskerk, maar ik denk dat zij er inmiddels álles voor over heeft om haar oude Jan (mét blakend zelfvertrouwen, mét Bourgondische levensinstelling, en zonder ge-emmer over zijn taille) terug te krijgen. Dat je als Don Juan misschien wat ondernemender wordt “on the sideline” – dat is wisselgeld.
En dan ga jij je gedragen als de God’s Gift to Women die jij bent. En je eet zoals Don Juan eet. En je hebt lief zoals Don Juan liefheeft. En je trapt een balletje met de jongens, en borrelt met de boys, omdat ieder onderzoek inmiddels uitwijst dat mannen minimaal twee keer per week onder elkaar moeten zijn om happy te zijn.
En dan gaat het in 2017 he-le-maal goed komen met jou.

Liefs,
Suzanne

ps; laat Prometheus even dat Handboek voor de Liefdespanter opnieuw uitbrengen. Jullie zien nu zelf ook dat het Calvinistische kamp gevaarlijk veel terrein wint, en dat dit soort voorlichtingsboeken nodig blijven.

Suzanne Beenackers Curated is actueel en eerder gepubliceerd materiaal, dat niet meer online staat.  
De subscribe button staat op de pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Introductie van dit blog

Ik denk dat van alle 270 blog posts die ik vandaag van mijn andere website suzannebeenackers.com heb gehaald, er geen één zo’n saaie titel had als “Introductie van dit blog”.
Ik maakte me natuurlijk wel een beetje zorgen, over wat eigenlijk de waarde was van al die artikelen die ik voor de helft vanuit het oogpunt van een “service provider” had geschreven – een yogadocent en coach of mindset mentor – en half vanuit mijn eigen standpunt van iemand die ten diepste een schrijver is.
Geen yogadocent.
Geen coach.
En die lichtelijk onpasselijk word van de Happinezz toon die ik in een aantal posts meen te ontwaren.
Die zullen het in elk geval niet gaan halen, tot op dit blog.
Maar ook de rest; Wat is de waarde ervan?
Feit is wel dat als ik hier de titel zie staan “Introductie van dit blog” dan weet ik dat het in elk geval een stuk spannender is dan dat!
Saai zal t niet worden!

Ik begon mijn columns en verhalen in januari 2017, maar ik heb daarvoor op andere sites ook geschreven en ik heb “illegaal geblogd”. Dat zijn columns die ik alleen op Facebook of LinkedIn heb geschreven.

Het enige waar ik mee door wil gaan onder mijn eigen naam, zijn de cartoons van Liefdeseend. Hij is samen met mijn katjes Flip en Zaza de enige die blogs mogen posten op mijn site suzannebeenackers.com.
Het blog over café Puux heb ik daar laten staan, omdat ik hier beertje Puux heb gekregen.
Beertje Puux blogt niet, maar hij post foto’s op mijn Facebooksite, je vindt deze ergens op deze pagina.

Mijn oorspronkelijke plan was een boek van te maken, met de beste columns.
Maar daar zie ik vanaf.
Ik vind de columns veel interessanter in combinatie met de reis, de andere stukken.
Vandaar dit blog waar ik de blog posts van de afgelopen 2,5 jaar deel.

Ik zal me inhouden en niet gaan “duiden”, mijn werk als curator beperkt zich tot het weghalen van blogs of alinea’s die verbonden waren aan een bepaald programma of YouTube of iets dergelijks.
Allemaal initiatieven waar ik mee ben gestopt, ik ben geen yoga docent meer.

Dus als curator zorg ik dat de blogs leesbaar zijn, los van de context waarin ze oorspronkelijk zijn geschreven. 

De columns en verhalen van de laatste 2 1/2 jaar van mijn yogacarriere zijn me dierbaar, wie weet maak ik er ooit nog een boek van.
Maar eerst wil ik ze op een rijtje zetten en publiceer ik ze hier.

~Suzanne